دريافته است . وادار كرد مرا كار تو ( در نوشتن اين نامه ) چنان كه وادار مىكند مرا كار من . لذا اين وصيت را براى تو نوشتم و با آن در كار تو مدد مىجويم خواه در دنيا بمانم و يا از آن بروم اينك جملات آنحضرت .
« . . . وجدتك بعضى بل وجدتك كلَّى حتّى كانّ شيئا لو اصابك اصابنى و كانّ الموت لو اتاك اتانى . فعنانى من امرك ما يعنينى من امر نفسى فكتبت اليك كتابى مستظهرا به ان انا بقيت لك او فنيت » نامه 31 ، 391 .
2 : در جنگ صفّين امام حسن عليه السلام در رفتن به ميدان شتاب مىكرد ، احتمال مىرفت كه شهيد بشود و امام صلوات الله عليه به يارانش فرمود : مواظب حسن باشيد مبادا برود و شهيد بشود من نمىخواهم حسن و حسين از دنيا بروند و گرنه نسل رسول خدا صلى الله عليه و آله قطع مىشود : « املكوا عنّى هذا الغلام لا يهدّنى فانّنى انفس بهذين - يعنى الحسن و الحسين - على الموت لئّلا ينقطع بهما نسل رسول الله صلى الله عليه و آله » خ 207 ، 323 .
يعنى : اين جوان ( حسن عليه السلام ) را نگاه داريد تا با مرگ خود مرا نشكند من بر مرگ حسن و حسين بخل مىورزم ، نمىخواهم آن دو كشته بشوند ، تا نسل رسول خدا ص با مرگ آن دو قطع نشود .
امام صلوات الله عليه از شهادت ابائى نداشت ولى مىفرمود بقاء نسل رسول الله صلى الله عليه و آله توسط حسنين عليهما السلام است بايد آن دو بمانند .
3 : آنگاه كه ضربت زهرآلود بر فرق مباركش نشست و در بستر شهادت افتاد در وصيت خويش به حسنين عليهما السلام چنين فرمود : « اوصيكما و جميع ولدى و اهلى و من بلغه كتابى بتقوى الله و نظم امركم و صلاح ذات بينكم فانّى سمعت جدّكما رسول الله صلى الله عليه و آله يقول : صلاح ذات البين افضل من عامّة الصّلاة و الصّيام » نامهء 47 ، 421
حسّان حسّان بن حسّان بكرى كه نامش فقط يك بار در « نهج » آمده ، فرماندار آنحضرت در شهر « انبار » بود ، سفيان بن عوف غامدى لعنه الله از جانب معاويه عليه لعائن الله به شهر انبار شبيخون زد ، شهر را غارت نمود و حسّان را شهيد كرد ، امام