حضرت فرمود : مرا آگاه كن از مردى كه در بامداد به زنى نگاه مىكند و آن بر او حرام است ، و چون روز بالا مىآيد بر او حلال مىگردد ، و هنگام ظهر دوباره حرام مىشود ، و هنگام عصر بر او حلال مىشود ، و غروب بر او حرام شود ، و عشاء بر او حلال شود ، و نيمه شب بر او حرام شود ، و هنگام سپيده دم بر او حلال گردد ، اين چگونه زنى است ؟
و براى چه حلال و از چه جهت حرام مىشود ؟
يحيى بن أكثم گفت : قسم به خدا كه من به جواب آن رهنمون نمىشوم ، و وجه حرمت حلال بودن آن را نمىدانم ، اگر صلاح مىدانيد بفرماييد تا بهره مند شويم ؟ .
امام عليه السّلام فرمود : اين زن كنيز مردى است كه بيگانه اى بر او نظر انداخته و آن نگاه حرام بوده ، و چون روز بالا آمد وى را از صاحبش خريد پس بر او حلال شد ، و ظهر آزادش كرد ، حرام شد ، عصر با او ازدواج كرد ، حلال شد ، و غروب ظهارش ( 1 ) كرد
هامش
( 1 ) يعنى به زنش گفت : پشت تو همچون پشت مادر من است ، و « ظهار » در اسلام احكامى دارد از جمله اينكه با گفتن اين جمله زنش بر او حرام مىگردد .