و اختلاف اصحابم براى شما موجب رحمت است .
يكى پرسيد : اى رسول خدا ، أصحاب شما كيانند ؟ فرمود : أهل بيتم .
شيخ صدوق - عليه الرّحمه - گويد : بىشكّ أهل بيت اختلاف نمىكنند بلكه شيعيان را به دستور حقّ فتوا مىدهند ، و گاهى فتوايشان جنبهء تقيّه دارد و ريشهء اختلاف همان مسألهء تقيّهء در گفتار است ، و تقيّه موجب رحمت براى شيعيان مىباشد .
مؤلَّف گويد : در تأييد تأويل آن شيخ بزرگوار اخبار بسيارى وارد شده است .
يكى از آن اخبار روايتى است كه :
231 - محمّد بن سنان از نصر خثعمىّ نقل كرده كه گفت : از امام صادق عليه السّلام شنيدم كه مىفرمود : كسى كه آنچنان به امر ما عارف باشد كه ما جز حقّ نمىگوييم ، همان كه از ما ميداند او را بس است ، و اگر از ما مطلبى خلاف آنچه مىدانست ( گفتارى به ظاهر ناحقّ ) شنيد ، اين براى ما دفاع ( 1 ) [ از او ] است و براى او اختيار .
232 - عمر بن حنظله گويد : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم : دو نفر از أصحاب خودمان
هامش
( 1 ) يعنى : گفتارى كه خلاف دانستههاى او از ما صادر شده تنها براى دفع ضرر و گرفتارى براى او گفته شده ، پس بدان راضى بوده و عمل كند . ( مرآة العقول )