فرمود : اگر محبوب خداوند نبودم مرا به زيارت خود نمىخواند و چون دعوت حقيقى فرمود دريافتم كه مرا دوست مىدارد ، پس او را به حبّ و دوستىاش به من سوگند دادم وى نيز پذيرفت ، سپس امام عليه السّلام بازگشت در حالى كه اين اشعار را مىسرود :
هر كه خداى را شناخت و معرفت پروردگار وى را بىنياز نساخت او بدبخت است .
در راه طاعت پروردگار هر چه به دو رسد هيچ زيانى را متوجّه وى نخواهد ساخت .
كردار بنده جز پرهيزگارى فايده اى ندارد ، كه تمام عزّت مختصّ پرهيزگار است .
گفتم : اى مردم مكَّه ، او كه بود ؟
گفتند : علىّ بن حسين بن علىّ بن ابى طالب - صلوات خداوند بر همهء ايشان باد - .
187 - به اسناد مذكور در متن از حضرت سجّاد عليه السّلام نقل است كه فرمود :
مائيم امامان مسلمين ، و حجّتهاى خدا بر جهانيان ، و سروران أهل ايمان ، و رهبران پيشانى سفيدان از وضو ، و اولياى مؤمنين ، و مائيم امان أهل زمين ، مانند ستارگان كه امان أهل آسمانند ، و مائيم كسانى كه خداوند بخاطرشان زمين را از نابودى با اهلش باز مىدارد ، و بخاطر ما باران را مىباراند ، و رحمت را نشر مىدهد ، و بركات زمين را خارج
الاحتجاج ( فارسي ) — صفحة 144
مساهمون: أحمد بن علي الطبرسي
ص١٤٤