مؤلف شرفنامه ( تاريخ كردها ) كه حاكم تنكابن بود حمله كردند . شرف الدين در حدود 500 خدمتكار و جنگجوى كرد و چند افسر قزلباش داشت كه از قزوين به كمك او فرستاده شده بودند با وجود اين آنها قواى گيلك را در ساحل رود مزار
Mazar
منهزم كردند و 1800 نفر از آنها را به قتل رساندند و از سر كشته شدگان در ميدان تنكابن سه برج ساختند . شرف الدين مدت هفت سال در تنكابن اقامت نمود ولى چون آب و هواى اين منطقه به حال كردها سازگار نبود اجازه يافت تا آن سرزمين را ترك كند . در 977 هجرى ( 70 - 1569 ) شاه طهماسب گيلان را به سلطان محمود ميرزا سپرد و للهء خود اللّه قلى سلطان را به حكومت لاهيجان منصوب نمود و بقيهء اين سرزمين را ميان افسران قزلباش تقسيم كرد .
اين حكام در مدت كوتاهى با مطالبهء مالياتهاى سنگين موجب ناراحتى مردم و برانگيختن عدم رضايت شاه طهماسب گرديدند .
طغيان سيد حسين
سيد حسين نامى كه خود را از اعقاب اجداد خان احمد خان مىدانست مدعى تاج سلطنت شد و اميره دباج پسر قرا محمد و اژدها سلطان از قبيلهء چپك بند
Capekeband
لشته نشا از او حمايت كردند . شهسوار بيك سپهسالار لشته نشا كه از طرف شاه حكومت اين ناحيه را داشت به قتل رسيد و اميره دباج لاهيجان را محاصره كرد و قلعهاى را كه اللّه قلى سلطان به عنوان ييلاق از آن استفاده مىكرد و 400 نفر را به نگهبانى آن گماشته بود گرفت و نگهبانان را از دم شمشير گذراند . افسران قزلباش كشته و تارومار شدند و آنها كه توانستند نجات پيدا كنند به ديلمان گريختند و در سال 978 هجرى ( 71 - 1570 ) در آنجا به سلطان محمود ميرزا و اللّه قلى سلطان ملحق گرديدند . شاه كه در قزوين به سر مىبرد استاجلوها و