حركت آماده مىشد ، كه اهالى ناتل چون از اين لشكركشيها رنج بسيار ديده بودند ملك جهانگير را وادار نمودند تا به مصالحه بپردازد .
قدرت رستم بيك زايل شده بود . ميرزا على قلعهء طارم را به محاصره گرفت اما مير غياث الدين كه به منظور ممانعت مير عبد الباقى به آزاد كردن قلعه اعزام شده بود او را تشويق به غارت آنجا نمود . طارم بوسيلهء مير عبد الباقى تسخير و ويران گرديد و ميرزا على چون به اين امر وقوف يافت سپاهيان خود را به طارم باز خواند .
ملك كاوس بن ملك جهانگير به عنوان سلطان رستمدار جانشين پدر خود گرديد و از ميرزا على عليه برادرش ملك بيستون تقاضاى كمك نمود . قواى گيلان تا نور پيشروى كردند و قلعه دارنا
Darna
را محاصره نمودند ولى چون ملك كاوس كشته شد به تنكابن بازگشتند . در بهار بعد آنها در واتاشان
Vatasan
به قواى مير كمال الدين بن شمس الدين مازندرانى و آقا رستم كه بايد با آنان هم آهنگ مىشدند ملحق گرديدند . در حال عبور از جادهء آمل دوباره دارنا را در محاصره گرفتند اما آقا رستم چون شنيد كه بديع الزمان فرمانرواى خراسان به سمت مازندران پيشروى مىنمايد دست از محاصره برداشت .
محمد ميرزا از اعقاب الوند بيگ كه با حسن بيگ يكى از اقوام خود در جنگ بود از فيروز كوه به سمت قزوين پيش راند . او از ميرزا على 500 نفر را كه زير فرمان مير غياث الدين بودند كمك گرفت و با مساعدت آنها در سرحد قزوين الوند بيك را شكست داد و آيبه سلطان را كشت . در بازگشت خود او نواحى طارم و قزوين و حكومت قبايل پاپلو
Paplu
و مير حسن را به ميرزا على داد . بعد از فرار مير غياث الدين كه ميرزا على شهر را به او واگذار نموده