ملك نوح از سر گرفتند و ابو على ، بلحسين كثير [ 1 ] را بدين سفارت نامزد كرد و فايق ، عبد الرحمن فقيه را ، و هر دو برفتند و در استعتاب و استرضاء ملك نوح جدّ و جهد بجاى آوردند و گفتند : هيچ لطيفهاى از خصايص پادشاهان در مقابلهء كرم و رحمت و قبول معذرت نيايد ، و ملك را درين باب بانوار لطف بارى تعالى اقتدا بايد فرمود كه با كمال عزّت و قدرت و جلال كبريا و عظمت بر جراير و جرايم بندگان عاصى پردهء ستر فرو مىگذارد و در عقوبت و مؤاخذت ايشان اهمال و امهال مىفرمايد ، تا ايشان رشد خويش ببينند و بر قبايح اعمال و فضايح افعال خويش واقف شوند ، و چون از در توبت و انابت در آيند و بقدم استغفار و اعتذار بايستند توبت ايشان قبول كند و گفتهء ايشان به نظر عفو و مغفرت ملاحظت فرمايد و منشور
مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
« 1 » موشّح بتوفيق
عَفَا اللَّهُ عَمَّا سَلَفَ
« 2 » بدست ايشان دهد . و پوشيده نيست كه ابو على و فايق دو بندهء حضرتاند و اگر چه سمت عصيان دارند و در كفران نعمت قدمها گزاردهاند [ 2 ] و خاطر منوّر ملك را آزرده ، جاى خويش بديدند [ 3 ] و سزاى خود يافتند و قدر نعمت رضاى ملك بشناختند .
و بندگان قديم و خدمتگاران موروث بر مثال كبوتران سراى باشند كه اگر چه در فضاى هوا پرواز كنند و گرد جهان بر آيند عاقبت بمسكن قديم گرايند و سر با نشيمن معهود نهند ، و اينك به آمل بر امل رحمت و رأفت ملك نشستهاند و با تيغ و كفن بزنهار
هامش
[ 1 ] - مب ، صو : ابو الحسن كثير
[ 2 ] - چنين است در اس و مب ، و در « صو » :
نهادهاند . چت : گذاردهاند
[ 3 ] - در مب و صو علاوه دارد : و مرارت سخط و غضب ملك چشيدند و انگشت تحير و ندامت گزيدند
( 1 ) من عمل . . . : هر كه از شما از روى نادانى بدى كند ، آن گاه باز گردد و اصلاح كند خداى وى آمرزگار و بخشنده است ( قرآن سورهء 6 « انعام » آيهء 54 ) .
( 2 ) عفا اللّه . . . : خداى در گذشت از آنچه پيش از اين بود ( قرآن سورهء 5 « مائده » آيهء 95 ) .