درين باب از حضرت ملك نوح به ابو على نوشتهاند فصلى است از انشاء ابو على دامغانى : « و إنّما تحتاج الدّولة إلى عمادها إذا قصدها من يزعزع راسيات أوتادها ، فاللّه اللّه فى هذه الدّولة فقد جاءتك مستغيثة إيّاك لائذة بك » « 1 » و ابو على همچنان بر عادت ذميم و اخلاق لئيم خويش مستمر ، قساوت پيش گرفته و صلابت پيشانى پيشه ساخته و حيا و وفا بر انداخته و بوقاحت و جفا تظاهر نموده ، و بزيادت التماسات نامعهود و اقتراحات نا محمود در ميان آورده و در خواسته كه خطاب او از حضرت ملك نوح بر مخاطبات اسلاف او زيادت كنند و بر عنوان امثله كه بوى اصدار افتد ميان كنيت و نام جمع كنند و ولى امير المؤمنين بنويسند ، و اين رسم خاصّ آل سامان را بود و هيچ كس ديگر را از ملوك جهان ننوشتندى ، و ملك نوح اين مقترحات را بايجاب مقرون داشت .
و در نوبتى كه ارسطاطاليس نامى از خادمان ملك نوح برسالت پيش آمده بود و ازين جنس التماسات شنيد و شطط و تحكّم او در آن محاورات بديد ، گفت : اين ملك امروز از سر اضطرار بمثابتى است كه اگر از وى التماس كنى كه ترا خداوند خواند دريغ ندارد ، امّا پس امروز فردايى هست و احوال روزگار بصدد انتقال است تو آن گوى و آن كن كه جهانيان از تو پسنديده دارند و به نيكنامى باز گويند . حاضران آن مجلس از رقّت اين كلمه و وحشت اين حال آب در چشم آورند و دلها بر آتش اين محنت بريان شد ، و ابو على هم بر آن غوايت و عمايت مصّر و مستمرّ ، لا جرم خداى تعالى مهمّات ملك نوح بى منّت خلق كفايت كرد و خصمان او را مخذول و مقهور گردانيد و او را بتخت ملك و سرير سلطنت باز رسانيد و غدر و مكر دشمنان او سبب
هامش
( 1 ) و انما تحتاج . . . : دولت آن گاه كه كسى قصد آن كند كه ميخهاى استوار آن را متزلزل كند به عماد خود نيازمند است ( ايهام دارد به « عماد الدوله » كه لقب ابو على بود ) ، اينك دولت به تو پناه آورده و ملتجى شده است .