اين مضمون وارد شده است .
از امام صادق و امام كاظم عليهما السّلام روايت شده است : براى ظهر بعد از ركعت ششم و براى عصر بعد از شش ركعت كه بعد از ظهر بجا مىآورى ، اذان بگو . « 1 »
احكام اذان و اقامه
اذان و اقامه مستحبّ است و در آنها اسرارى هست كه برحسب مصلحت پارهاى از آن اسرار را بيان خواهيم كرد .
در روايات نسبت به اذان و اقامهء نمازهاى جهريّه « 2 » تأكيد بيشترى شده است ، خصوصا نسبت به نماز صبح و مغرب ، زيرا اذان و اقامه در اين دو نماز از جمله مهمّات و موجبات كمال نماز و از نشانههاى حضور قلب بنده است و نشانهء آن است كه اين شخص براى خدمت سلطان جهانيان آماده است و در زمرهء طردشدگان درگاه نيست ؛ چنانكه قرآن مجيد دربارهء مجاهدان فرموده است :
وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ لَأَعَدُّوا لَهُ عُدَّةً وَ لكِنْ كَرِهَ اللَّهُ انْبِعاثَهُمْ فَثَبَّطَهُمْ وَ قِيلَ اقْعُدُوا مَعَ الْقاعِدِينَ .
« 3 »
مستحب است بين اذان و اقامه فاصلهاى بيندازد ، چنانكه از امام صادق عليه السّلام روايت شده است كه امير الحسن عليه السّلام به اصحابش مىفرمود : هركس بين اذان و اقامه سجده كند و در سجده بگويد : ربّ لك سجدت خاضعا خاشعا ذليلا ؛ يعنى ، پروردگارا در حال خضوع و خشوع و ذلّت براى تو سجده كردم ، خداوند المؤمنين مىگويد : اى فرشتگان ، من به عزّت و جلالم محبّت او را در قلوب بندگان مؤمنم و هيبت او را در قلوب منافقان مىافكنم . « 4 »
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ، ج 84 ، ص 152 ، ب 13 ، ح 48 .
( 2 ) . منظور نمازهايى است كه بايد حمد و سورهء آنها با صداى بلند خواند يعنى : نماز صبح ، مغرب و عشا .
( 3 ) . اگر آنها قصد داشتند براى جهاد سفر كنند ، خود را آماده مىكردند ؛ ولى خداوند از توفيق بخشيدن به آنها كراهت داشت . پس آنها را از حركت بازداشت و حكم شد كه با خانهنشينان در خانه بنشينند . ( سورهء توبه ، آيهء 46 . )
( 4 ) . همان .