ازين جمله ، جهارده مرد و چهار زن شامى « 1 » اند .
و از قبيلهء كعب بن قاضيه : دو نفر : أبو عبيد ، و الأقرع .
و هم از اشعريان : شش نفر :
سليمان بن شريح ، جون بن عوف ، مهاجر بن عذره ، عبد الرّحمن بن شريح بكرى ، كعب بن عاصم بليع ، عامر بن قرّة .
و از قبيلهء زعابج : - از بنى حارث ، پس از بنى ثابت - : يكنفر : مبرّح .
و از قبيلهء بنى ثابت : - پس از بنى مالك « 2 » - :
أبو حرزهء بن تبّع بن مخطّم ، [ كه ] سال فتح مكّه با رسول بود ، بعد از وفات رسول بيمن باز رفت ، و همچنين در غربت بود ، تا آنكاه كه بيمن وفات يافت .
و از قبيلهء بنى ذخران : مالك بن عامر ، كه جدّ عرب قم است . و او دو هجرت كرده است .
پس مجموع آنهايى كه نام ايشان محفوظ است ، از آن جمله كه در سفينه « 3 » نشستند ، پنجاه و پنج مرد ، و شش زن بودند .
هامش
( 1 ) . اصطلاح شامى معمولا در برابر عراقى يا كوفى مىآيد ، كه اشاره به محلّ سكونت آنان است ، زيرا قبائل يمن پس از هجرت به حجاز در صدر اسلام به سه گروه تقسيم شدند ، گروهى در حجاز ماندند ، و گروههاى ديگرى بهمراه لشكريان به عراق و شام هجرت كردند ، و در اين سرزمينها سكونت گزيدند ، از اين رو در جنگهاى صفين و نهروان يمنيها در دو سوى جبهه در لشكريان امير المؤمنين عليه السلام و معاويه بر عليه يكديگر مىجنگيدند ، و مؤرخين براى جدا كردن آنان از يكديگر از آنان با نام يمن الشام ، و يمن العراق ، يا يمن الكوفه و البصرة ياد مىكنند .
( 2 ) . در اصل : ملك .
( 3 ) . سفينه : كشتى .