و از حسين بن احمد بقم : [ احمد ] « 1 » و على در وجود آمدند .
و از على بن الحسين : أبو عبد اللّه محمّد ، و . . . . . . « 2 » در وجود آمدند .
و أبو عبد اللّه محمّد بن على جعفرى ، جوانى عاقل ، و لطيف طبع ، و قناعت كار بوده است ، و در سنهء سبع و سبعين و ثلثمائه « 3 » بقم وفات يافته است .
و از محمّد بن على جعفرى : [ . . . . . . . . ] . . . . . . . . « 4 » در وجود آمدند . و جدّ پذر او حمزهء بن القاسم ، در وقتى كه محمّد بن جعفر صادق خروج كرد « 5 » ، در ايام « 6 » خلافت مأمون ، با محمد [ ابن ] جعفر بود ، و محمد بن جعفر با لشكرى چند ، او را در ماه ربيع الأخر ، سنهء مائتين « 7 » هجريه به ينبع « 8 » فرستاد . پس حمزهء عاملى را از عمّال هرون [ بن ] مسيب - امير
هامش
( 1 ) . در اصل و ديگر نسخهها بياض است ، و در حاشيه نسخهء مصحح آية اللّه شبيرى آمده است :
( شايد جاى بياض ( احمد ) باشد كه در « عمدة الطالب ص 27 س 3 » نوشته شده ) .
( 2 ) . در اصل : بياض .
( 3 ) . سال 377 هجرى .
( 4 ) . در اصل و ديگر نسخهها بياض است به مقدار نيم سطر ، و در نسخه مصحح آية اللّه شبيرى آمده است : ( موضع بياض شايد ( اسحاق ) باشد كه در انساب ابو الحسن شريف ذكر شده است ) .
( 5 ) . به نوشته طبرى ( در حوادث سال 200 ه ) پس از كشتهشدن أبو السرايا در عراق ، و بازگشت قدرت در آنجا به عباسيان ، گروهى از بنى الحسن در مكّه به نزد محمد بن جعفر الصادق عليه السلام - كه پيرمردى محبوب و محترم و زاهد بود - آمده و او را به اعلان خلافت واداشتند ، و از مردم مكه و پيرامون آن براى او بيعت ستاندند ، ليكن پس از رسيدن اسحاق بن موسى بن عيسى عباسى ، از خلافت دست كشيد ، و امان طلبيد و به سمت جدّة رفت .
( 6 ) . دوران .
( 7 ) . سال 200 هجرى .
( 8 ) . نام ينبع ( به فتح ياء و سكون نون و ضمّ باء ) در منابع كهن اشاره به دشت حاصلخيزى است در شمال غرب مدينه ، كه به ( ينبع النخل ) نيز شهرت دارد ، بعدها ينبع ديگرى در ساحل