مىكنند ، دفن كردند « 1 » » .
ابو القسم محمدى كويد ، كه :
« به غير ازينها كه ياد كرديم ، از محمديّه بقم و رى و قزوين ، و ديكر از بلاد جبل ، و بلاد مشرق ، كسى ديكر نيست » .
و من كه مصنّف اين كتابم ، درين موضع ياد ميكنم تاريخ ولادت محمّد بن الحنفيه ، و عدد فرزندان ، و وقت وفات او ، چنانج از ديكر فرزندان امير المؤمنين على عليه السّلم يادكردم « 2 » :
هامش
( 1 ) . در فاصله يكصد مترى غرب بقعه شاه سيد على ، بقعه ديگرى قرار دارد ، كه صاحب « انوار المشعشعين : ج 2 / ص 61 » احتمال مىدهد كه مدفون در آن بقعه همين أبو احمد عبيد اللّه محمدى بوده باشد . امروزه اين بقعه به يكى از نوادگان محمد ابن الحنفيّة نسبت داده شده است ، ليكن در لوح كاشى قبر ، سلسله نسب مذكور اين گونه آمده است : ( هذا مرقد السيد المطهر أبو احمد بن محمد بن على بن عبد اللّه بن جعفر بن عبد اللّه بن جعفر بن محمد حنفيّه ابن امير المؤمنين و امام المتقين على بن أبى طالب عليهم السلام ، في سنة 932 ) و در صورت درستى احتمال صاحب « انوار المشعشعين » ، روشن مىگردد كه اين دو تن ، و گروه ديگرى از اعقاب و منسوبين آنها ، در اين روستاى پيرامون قم كهن ، كه مالك آباد نام داشته سكونت داشتهاند ، ليكن بنا بر نوشته دكتر مدرسى ( تربت پاكان : ج 2 / ص 92 ) اين مقبره احتمالا از آن ( أبو العباس احمد بن محمد بن حسين بن على بن امام زين العابدين عليه السلام بايد باشد ، كه در درب على بن حسن علوى عريضى نزديك نهر سعد مدفون گرديد ) .
( 2 ) . مقصود فرزندان امير المؤمنين از حضرت فاطمه عليها السلام است ، كه پيشتر از آنان به تفصيل ياد كرد .