جعفر بن عبد اللّه بن الحسين [ بن على بن الحسين ] بن على بن أبى طالبست عليهم السّلم ، در ميان ايشان بودند .
پس مجموع بآبه آمدند ، و [ از ] ديكر شهرها [ علويان ] بسيار با ايشان جمع شدند ، و خبر ايشان بعبد العزيز [ بن أبى ] دلف رسيد ، ايشان بهزيمت شدند « 1 » ، و محمد بن احمد اعرابى را بكرفت و اسير كرد ، و بفرمود تا او را كردن بزنند « 2 » .
هامش
حسن را با لقب عقيقى ياد كرده ، و حسن را در ص 311 س 9 ذكر كرده ، و درباره او مىنويسد كه وى پسر خاله حسن بن زيد حسنى است كه بدست داعى كشته شد ) .
( 1 ) . خاندان قاسم بن عيسى عجلى ، مشهور به أبى دلف ، كه عبارتند از خود قاسم و فرزندش عبد العزيز بن أبى دلف ، و نوادهاش احمد بن عبد العزيز ، بمدّت يكقرن ولايت بخشهاى عمده و بزرگى ( يا تمامى ) از بلاد جبل را بر عهده داشتند ، كه شامل سرزمينهاى شمال غرب ايران كنونى تا اصفهان و قم و ساوه بوده است ، از اين رو اجتماع گروه بزرگى از علويان در آبه ( در سال 250 هجرى ) كه در حيطه نفوذ و ولايت عبد العزيز بن أبى دلف بود ، و با توجه به پيشينه خاندان علوى در قيام و شورش بر عليه خلفاى بنى العباس ، بويژه آن كه در همين سال داعى علوى حسن بن زيد پس از تكميل چيرگى بر طبرستان ، و اخراج سليمان بن عبد اللّه و ديگر عاملان دار الخلافة از آنجا ، لشكريان خود را به رى گسيل داشته بود ، و از رى تا حدود همدان را به متصرفات خود افزوده بود ، و محمد بن جعفر طالبى را حاكم آنجا گردانيده بود ، همچنين در اواخر همين سال احمد بن عيسى بن على ابن حسين الصغير ابن الحسين بن على بن ابى طالب عليهما السلام بهمراه ادريس بن موسى حسينى در رى قيام كرده و شهر را به تصرف خود درآوردند ، ( نگاه كنيد به : تاريخ طبرى ، حوادث سال 250 هجرى ) ، تمامى اين حوادث سبب گرديد كه هجرت علويان به آبه ، و پيوستن گروهى ديگر از ديگر شهرها به آنان ، و اجتماع آنان در آبه ، موجبات هراس عبد العزيز بن أبى دلف را فراهم آورد ، از اين رو براى منع از شورش و قيام آنان اقدام به دستگيرى سران آنان و شدت عمل نمود ، و به گفته مصنّف تاريخ قم پيش از جنگ ، همگى ( بهزيمت شدند ) ، و اجتماع آنان به گسستگى انجاميد .
( 2 ) . عمرى نسّابه در « المجدى : ص 151 » مىگويد : ( فأمّا محمّد بن الحسن فأمّه رقية بنت عيسى ابن زيد ، خرج بالرى ، فاخذ أسيرا في حبس محمّد بن طاهر بنيشابور حتى مات . فمن ولده