بگردان .
( 1 ) اى عيسى ، نكوكاران را رهنما باش و با آنها در نكوكارى مشاركت كن و گواهشان باش ، و به ستمگران بنى اسرائيل بازگوى : اى هماغوشان بدى و شرارت ، اگر به تبهكارى پايان ندهيد شما را به صورت ميمونها و خوكان در آرم .
( 2 ) اى عيسى ، به ستمگران بنى اسرائيل بازگوى : حكمت از بيم من گريان است و شما خندان ناسزا مىگوييد ؟ آيا سند برائت ( و بىگناهى و ايمنى از بازخواست ) از من داريد ؟ يا از عذابم نزد شما امان نامهايست ؟ يا در معرض كيفرم هستيد ؟ به ( ذات ) خودم سوگند كه شما را عبرت آيندگان سازم .
( 3 ) سپس اى پسر مريم باكرهء پاكدامن ، تو را سفارش كنم در حقّ سرور پيامبران و دوستم احمد صاحب اشتر سرخ موى و داراى چهرهء رخشنده ، به نور تابنده ، با دلى پاك ، به نبرد سخت بيباك ، شكوهمند ارجمند كه همانا رحمت بر جهانيان و سرور آدميزادگان است بدان روز كه مرا باز بيند ، از همهء پيشگامان نزدم گرامىتر و نزديكترين مسلمانان به من است ، آن عربى مكتب نديده ، به دين من گرويده ، براى ذات من شكيبايى كشيده ، آن رزمنده كه براى دفاع از دين من با مشركان جهاد كند . و ( تو را سفارش كنم ) كه بنى اسرائيل را از او آگاه كنى و به ايشان بفرمايى كه او را باور دارند و به او ايمان آرند و از او پيروى كنند و ياريش دهند . ( عيسى عليه السّلام ) گفت : بار الها او كيست كه بايد بدين پايه پسنديدهاش دارم ؟ فرمود : او محمد ، فرستادهء خداست بر تمام مردم و مقامش نزد من از همه نزديكتر و شفاعتش از همگان رواتر ، خوشا بر او در پيامبرى و خوشا بر امّتش ( در فرمان پذيرى از او ) ، همانا مرا بر راه شريعت او باز بينند ، مردم زمين مىستايندش و اهل آسمان برايش رحمت مىخواهند ، امين فرخنده است ، پاك است نزد من و بهترين باقيماندگان است . در آخر الزّمان بيايد ، آنگاه كه آسمان درهاى ( رحمت ) سيلآساى خود را بگشايد و زمين شكوفايى خود را بيرون آرد تا بركت خود را بنماياند . بر هر چه او دست نهد بر آنان بركت دهم ، همسر بسيار و فرزند اندك باشدش .
( 4 ) اى عيسى ، به هر چه تو را به من نزديك كند رهنماييت كردم و از هر چه از من دورت كند نهيت كردم پس خير انديش و دلسوز خويش باش .
( 5 ) اى عيسى ، دنيا شيرين است و من تو را در آن به كار گرفتم ، از آنچه در دنيا بر حذرت داشتم دورى كن و آنچه را براى زيستنى سهل و ساده به تو دادم از آن برگير .
( 6 ) اى عيسى ، به كردار خود چنان بنگر كه بندهء گنهكار خطا كردهاى مىنگرد و به كار ديگرى منگر ، در دنيا زاهد باش ( ولى ) در آن رهبانيّت پيش مگير كه نابود شوى . « 10 »
هامش
( 10 ) « كن فيها زاهدا و لا ترهب فيها فتعطب » - مراد اين كه زهد ، يعنى كم ميلى به دنيا مانعى ندارد و سفارش هم شده ولى رهبانيّت كه ( در لغت ) به معنى هراس و وحشت و ( در اصطلاح ) ترك مطلق دنياست سبب نابودى مىشود . ( و از همين جهت گفتهاند : لا رهبانيّة في الاسلام - در اسلام رهبانيّت نباشد . - م . )