( 1 )
مناجات موسى بن عمران عليه السّلام با خداى عزّ و جلّ
« 1 » ( 2 ) اى موسى در دنيا آرزو دراز مدار كه دلت سخت شود « 2 » و سختدل از من دور است « 3 » . دلت را با ترس بميران . كهن جامه و نو دل باش ، نزد مردم زمين ناشناس و نزد اهل آسمان شناخته باش . از بسيارى گناهان به درگاه من شيون برآر چنان كه گريزندهاى از دشمن خويش شيون كشد و براى اين از من مدد خواه كه من نيكو مددكارم . « 4 » ( 3 ) اى موسى من فرادست بندگانم و بندگان فرودست من و همه در برابرم زبون . خود را بر خويش متّهم دان و فرزندت را بر دينت امين مشمار مگر آنكه فرزندت چون تو نيكان را دوست بدارد .
( 4 ) اى موسى تن بشوى و غسل كن و به بندگان خوبم نزديك شو .
( 5 ) اى موسى در نماز ( مردم ) پيشنمازشان و در كشمكشهايشان داور ايشان باش و ميان آنان ، به حقّ بدان چه بر تو فرو فرستادم ، داورى كن كه من آن ( فرمانها ) را چون حكمى روشن و برهانى تابان و نورى كه بدان چه در اوّلين بوده و هر چه در آخرين خواهد بود گوياست ، فرو فرستادم .
( 6 ) اى موسى سفارشت كنم به سفارش فرمايى ( دلسوزى ) مهرورز مهربان در حقّ زادهء آن زن پاكدامن ، عيسى بن مريم ، صاحب درازگوش « 5 » و باشلق « 6 » و روغن ( مقدّس ) و زيتون « 7 » و محراب ، و
هامش
( 1 ) كلينى رحمه الله اين مناجات را در روضة الكافى با تفاوت و اضافاتى روايت كرده كه به آنها اشاره مىكنيم و صدوق نيز در المجالس با تفاوتهايى آورده است .
( 2 ) در الروضة به جاى « لا تطل . . . فيقسو قلبك آمده است [ لا تطول في الدنيا . . . فيقسو لذلك قلبك ]
( 3 ) در الروضة زياده دارد [ كن كمسرّتى فيك فانّ مسرّتى ان اطاع فلا اعصى - و مايه مسرت من باش كه شادمانى من در اين است كه از من فرمان برند و نافرمانيم نكنند ]
( 4 ) در الروضة آمده [ فانى نعم العون و المستعان يا موسى انى انا اللَّه فوق العباد - همانا بهترين ياور و مددكارم . اى موسى منم ، من خداى فرا دست بندگان ]
( 5 ) « صاحب الاتان و البرنس و الزّيت و الزّيتون و المحراب » . اتان ، درازگوش است ( و « خر عيسى » در ادبيّات مشهور ، سعدى گويد :خر عيسى گرش به مكّه برند * چون كه برگشت باز خر باشد .- م . )
( 6 ) « برنش » باشلق يا كلاه سه گوش بلند يا هر پارچهاى كه سر را مىپوشاند و به شنل يا ردا پيوسته باشد و راهبان و ناسكان در صدر اسلام بر سر مىنهادند ( و اينك نيز تيرهاى از مذاهب مسيحى همان جامه را مىپوشند . - م . )
( 7 ) مراد از « زيت » و زيتون ، ميوهء معروف و روغن آن است كه حضرت عيسى تناول مىكرد ، يا براى آن حضرت در مائدهء سماوى فرود آمد ، يا چنان كه صاحب قاموس گويد : مراد از « زيتون » مسجد دمشق يا كوههاى شام است ، يعنى خداوند سرزمين شام را به او عطا فرمود كه نخستين محل تبليغ دينش باشد . و مراد از « زيت » ، به گفته مجلسى رحمه الله ، روغن ( مقدّسى ) است كه نزد بنى اسرائيل بود و جوشيدن خود به خودى آن از علامات نبوّت شمرده مىشد .
( و به هر حال عيسى عليه السّلام بدان نشانهها شناخته مىشد . - م . )