( 1 )
آنچه از پسر دخت پيمبر ، شهيد جانباز ( امام ) حسين عليه السلام روايت شده است
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم از امام پرهيزگار ، پسر دخت پيمبر ، شهيد ابى عبد الله حسين بن على عليهما السّلام روايتهاى طولانى در اين معانى آمده است .
( 2 )
از سخنان اوست عليه السّلام ( در امر به معروف و نهى از منكر كه از امير مؤمنان عليه السّلام نيز روايت شده است . )
( 3 ) اى مردم ! از آنچه خدا دوستدارانش را بدان پند داده پند گيريد ، همچون بدگويى او از كاهنان يهود ، آنجا كه فرمايد :
لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَ الْأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الْإِثْمَ
- چرا علماى ربّانى و احبار آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمىكنند ؟ » « 1 » و فرمايد :
لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ
- الى قوله -
لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ
- كافران بنى اسرائيل لعنت شدند - تا آنجا كه فرمايد - چه قدر آنچه كردند بد و ناشايست بود » « 2 » به راستى خداوند ايشان را نكوهش كرد زيرا از ستمكارانى كه ميانشان بودند كار زشت و فساد بسيار مىديدند ولى به طمع بهرهاى كه از آن ستمگران مىبردند و از بيم آنكه بىنصيب بمانند ، ايشان را باز نمىداشتند با اينكه خدا مىفرمايد :
فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَ اخْشَوْنِ
- و از مردم نترسيد و از من پروا كنيد » « 3 » و فرموده :
الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ
- مردان و زنان مؤمن دوستان يك ديگرند كه امر به معروف و نهى از منكر مىكنند » . « 4 » ( 4 ) خدا از آنجا به امر به معروف و نهى از منكر به عنوان فريضهاى از سوى خود آغاز سخن كرده كه آگاه بوده است چون اين فريضه ادا گردد و برپاداشته شود تمام فرايض و
هامش
( 1 ) ( بخش اوّل ) آيه 63 سوره المائدة ( كه بقيهء ان چنين است :. . . وَ أَكْلِهِمُ السُّحْتَ لَبِئْسَ ما كانُوا يَصْنَعُونَ- اينكه آنها را از گفتار گناه آلود . . . رشوه خواريشان نهى نمىكنند ؟ چه بد است كار و كردارشان » . - م . )
( 2 ) آيات 78 و 79 سوره المائدة كه تمام آن چنين است :لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ . كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ- كافران بنى اسرائيل به زبان داود و عيسى بن مريم از آن لعنت كرده شدند كه نافرمانى خدا نموده و از حكم حق سركشى مىكردند . آنها هيچ گاه از كار زشت خود دست بر نمىداشتند و چه بد بود آنچه مىكردند » . - م .
( 3 ) المائدة ، 44
( 4 ) التوبة ، 71