خورد « 89 » به مسجد نزديك نشود . ( 1 ) سجدهگزار بايد در نماز تهيگاه خود را بالا گيرد . ( 2 ) هر كه آهنگ غسل كند بايد نخست دو دست را ( از آرنج به پايين ) بشويد . ( 3 ) هر گاه نماز فرادى ( به تنهايى ) مىخوانى قرائت و تكبير و تسبيح آن را به گوش خود برسان . « 90 » ( 4 ) هر گاه از حالت نماز در آمدى از جانب راستت حركت كن . ( 5 ) از دنيا توشهء پرهيزگارى برگيريد كه اين بهترين توشهاى است كه از آن بر مىگيريد . ( 6 ) هر كه دردى را كه بدان گرفتار شده سه روز از مردم نهان دارد و ( فقط ) به خدا شكايت كند ، بر خداست كه او را از آن درد شفا بخشد . ( 7 ) دورترين بنده از ( عنايت ) خدا آن است كه همّتش صرف شكم و ميان پايش باشد . ( 8 ) مرد به سفرى نرود كه از آن بر دينش بيمناك باشد . « 91 » ( 9 ) در دعا چهار چيز را به گوش برسان : صلوات بر پيامبر و خاندان او ، درخواست فردوس از پروردگارت ، پناه بردن از دوزخ به او و درخواست حور عين از او . ( 10 ) چون مرد از نماز خود بپردازد بايد بر پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله صلوات فرستد و از خداوند درخواست بهشت كند و از دوزخ به دو پناه برد و از او درخواست كند كه حور عين را به همسريش درآرد ، « 92 » زيرا هر كه بر پيامبر صلوات نفرستد دعايش برگردد و كسى كه درخواست بهشت كند بهشت آن را بشنود و گويد : پروردگارا آنچه بندهات درخواست به دو عطا فرما ، و هر كه از گزند دوزخ به دو پناه برد دوزخ گويد : پروردگارا بندهات را از آنچه پناه جست پناه ده ، و هر كسى كه حور عين درخواست كند حور عين بشنوند و گويند : به بندهات آنچه درخواست كرد ببخش .
( 11 ) آوازهخوانى شيون ابليس بر بهشت است . ( 12 ) هر گاه يكى از شما آهنگ خفتن كرد دست راست را زير گونهء راست نهد و بگويد : « بسم اللَّه وضعت جنبى للَّه على ملّة ابراهيم و دين محمد و ولاية من افترض اللَّه طاعته ، ما شاء اللَّه كان و ما لم يشاء لم يكن - به نام خدا ، پهلويم را براى خدا بر زمين نهادم بر آيين ابراهيم و دين محمد و ولايت آن كه خداوند فرمانبردارى از او را واجب فرموده است ، آنچه خدا خواهد باشد و آنچه نخواهد نباشد . » هر كه هنگام خفتن چنين گويد از دزد و غارتگر و آوار در امان ماند و فرشتگان برايش آمرزش خواهند تا بيدار شود . ( 13 ) و هر كه هنگام رفتن به بستر
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ
بخواند ، خداوند پنجاه هزار فرشته بر او بگمارد كه به شب او را نگهبانى كنند . ( 14 ) هر گاه يكى از شما آهنگ خفتن كرد پهلو بر زمين ننهد مگر آنكه اين دعا را بخواند : « اعيذ نفسى و اهلى و دينى و مالى و ولدى و خواتيم عملى و [ ما ] خوّلنى ربّى « 93 » و رزقنى بعزّة اللَّه عظمة اللَّه و جبروت اللَّه و سلطان اللَّه و رحمة اللَّه و رأفة اللَّه و غفران اللَّه و قوّة اللَّه و قدرة اللَّه و لا إله الّا اللَّه و اركان اللَّه و صنع اللَّه و جمع اللَّه و برسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و بقدرته على ما يشاء من شرّ السّامّة و الهامّة
هامش
( 89 ) چون سير و پياز كه بوى مأكول آن موجب نفرت ديگران مىشود .
( 90 ) مراد آن است كه به طور جهر و رسا خوانده شود چندان كه به گوش خود نمازگزار برسد . - م .
( 91 ) مراد سفرى است كه در آن بيم گناه و ارتكاب محرّمات و بالمآل از دست دادن دين انسان باشد . - م .
( 92 ) اين درخواست پيشتر در ص 118 نيز آمده است .
( 93 ) در متن چنين است و در خصال [ و ما رزقنى ربّى و خوّلنى . . . ] آمده است .