پشمين و موئين جز به علّتى ( خاص ) نمىپوشيد . ( 1 ) « 9 » هر گاه يكى از شما غذايى بخورد و انگشتانى كه با آنها خورده است بليسد ، خداوند عزّ و جلّ گويد : بركت خدا بر تو باد . ( 2 ) به راستى خداوند زيبايى را دوست دارد ( و نيز خوش دارد ) كه نشانهء نعمت خويش را بر بندهاش بنگرد . ( 3 ) پيوند خويشاوندى را به فرمودهء خدا نگهداريد ، هر چند به سلام گفتنى باشد كه فرمود :
وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ . . .
- بپرهيزيد از خدايى كه به نام او پيمان مىبنديد يا سوگند مىدهيد ، همچنين از گسستن پيوند خويشاوندان پروا كنيد . » « 10 » ( 4 ) روز خود را به ( گفتن ) چنين و چنان ( شد ) و چنين و چنان كرديم سپرى نسازيد زيرا نگهبانانى با شما گماردهاند كه آن را بر شما مىنويسند . ( 5 ) خداى عزّ و جلّ را در هر جا ياد كنيد . ( 6 ) بر پيامبر و خاندان او كه خداوند بر او و بر ايشان درود فرستاده ، درود فرستيد كه خداوند با ياد كرد و نگهداشت شما از او دعايتان را بپذيرد . ( 7 ) خوراكى داغ را بگذاريد تا سرد شود و ( خوردنش ) ممكن گردد چه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله هنگامى كه غذايى بسيار گرم برابرش نهادند گفت آن را بگذاريد تا سرد شود و امكان ( خوردن ) بدهد ، خداوند داغ بما نخوراند ، بركت در سرد است و داغ را بركتى نباشد . ( 8 ) به فرزندانتان آنچه را خداوند به آنان ( به داشتن آن ) سود مىرساند بياموزيد تا مرجئيان « 11 » ( مخالفان ) بر آنان چيره نيايند . « 12 » ( 9 ) اى مردم زبانتان را نگهداريد و نيك سلام گوييد ، ( 10 ) امانتها را ، گر چه به كشندگان پيامبر باشد ، باز پردازيد . ( 11 ) آنگاه كه به بازار رويد و هنگام سرگرمى مردم به داد و ستد ، بسيار ياد خدا كنيد كه به راستى پوشاننده گناهان و مايه فزونى كارهاى نيك ( حسنات ) است ، و از بىخبران نباشيد .
( 12 ) چون ماه رمضان فرا رسد ، بنده ( حقّ ) سفر ندارد « 13 » زيرا خداوند فرمايد :
فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ
هامش
( 9 ) در كافى از امير مؤمنان عليه السلام نيز مانند اين روايت شده است و در مكارم ، از جابر از حضرت ابى جعفر عليه السّلام آمده است كه گفت : پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : از جامههاى شما چيزى از جامهء سپيد بهتر نباشد پس آن را در زندگى بپوشيد و مردگان خويش را نيز در همان كفن كنيد .
( 10 ) النساء 10
( 11 ) مرجئه ، از ارجاء به معنى تأخير مىآيد زيرا آن گروه قايل بر تأخّر على عليه السّلام در مقام خويش بودند . اين كلمه بر ( وعيديان ) نيز اطلاق مىشود ولى در اينجا مراد همان گروه نخست است .
( 12 ) در كافى از جميل بن درّاج از حضرت ابى عبد الله عليه السّلام آمده است كه گفت : « به فرزندان خود پيش از آن كه مرجئيان در چيرگى بر آنها از شما پيشى گيرند حديث آموزيد . و فيض رحمه الله در وافى آن را ياد كرده و اين توضيح را در دنبال آورده است : « يعنى فرزندانتان را در عنفوان جوانى و بلكه در اوايل ادراك و رسيدن به حدّ تمييز ، احاديثى در آموزيد كه به شناخت امامان عليهم السّلام و پيروى ( تشيّع ) آنان راه يابند ، پيش از آن كه مخالفان آنها را بفريبند و به گمراهى خود درآرند چه از آن پس باز گرداندشان از راه دشوار خواهد بود . »
( 13 ) يعنى سفر پس از ديدن ماه به منزلهء فرار از فرمان خداوند سبحان شمرده مىشود و اين با مقام پرستش و بندگى منافات دارد .