جايگاه وآرامگاه آن بدنهاى نازنين مىبودم ومىتوانستم أجساد پاك وپاكيزه آنها را
در بر بگيرم !
آه ! اگر من آرامگاه آن بزرگ مردان فداكار بودم ، با منتهاى كوشش وجديت ، آن
بدنها را حفظ مىكردم وحقوق ديرين آنان را ادا مىنمودم واز افتادن سنگها بر آن بدنها ،
جلوگيرى مىكردم ومانند خدمتگزاران فرمانبردار در خدمت آنان مىايستادم وبساط
اجلال واكرام ، زير آن صورتهاى نوراني وآن بدنهاى پاره پاره مىگستردم وبه آرزوى
همنشينى آنان مىرسيدم واز نور آنان براي تاريكيهايم روشنايى وضياء مىگرفتم .
آه ! چقدر مشتاق رسيدن به اين آرزوها هستم وچقدر از دورى ساكنين خود در
سوز وگدازم ! هر ناله اى در دنيا از ناله من كوتاهتر است وهر دارويى جز وجود آنان
براي تشفى ومداواى من ، بي اثر است . هم اكنون من در فقدان آنان ، لباس عزا در بر
كرده أم وبا جامه هاى سوگوارى انس گرفته أم واز پيدا كردن صبر وشكيبايى نا اميد
گشته أم وتنها سخنم اين است : " اى سرمايه آسايش روزگار ! ديدار ما وتو در روز
محشر ! " "
چه نيكو سروده است شاعر نامى ابن قتيبة ، در آن موقعى كه بر آن منازل
بي صاحب مىگريست ومىگفت :
" من بر خانه هاى آل محمد ( ص ) گذر كردم وآنها را همانند آن روزى كه آل
پيغمبر در آن بودند ، نديدم . خداوند اين خانه ها وصاحبانش را از عنايت خود دور
نكند ! اگر چه به گمان من امروز اين خانه ها از صاحبانشان خالى شده اند !
آگاه باشيد كه كشته شدن شهيدان كربلا ، گردنهاى مسلمانان را زير بار ذلت برد
واينك آثار ذلت از آنها هويداست . فرزندان پيغمبر همواره پناه واميد مردم بودند ، ولى
اكنون مصيبتى براي دلها شده اند كه از همه مصايب بزرگتر واندوهناكتر هستند .
مگر نمىبينى كه خورشيد نيز براي شهادت " حسين ( ع ) " مانند بيماران رنگش
زرد شده وشهرها از اين مصيبت ، دگرگون گرديده اند .
وتو اى كسى كه مصيبت أبا عبد الله ( ع ) را مىشنوى ! در غم اندوه آنان ، به همان
راهى برو كه پيشوايان از حاملان اين كتاب ، از آن راه رفته اند . "
روايت شده است كه : امام زين العابدين ( ع ) با آن مقام حلم وبردبارى اى كه
اللهوف في قتلى الطفوف ( فارسي ) — صفحة 245
مساهمون: السيد ابن طاووس
ص٢٤٥