مكان هم آمده است . محيض اول ،
« يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ . . . »
؛ فقط مصدر ميمى بوده و جز آن نيست . به خاطر آنكه ضمير « هو » در
« هُوَ أَذىً »
: « آن چيزى آلوده است » ، به محيض رجوع شده است و امّا محيض دوّم ؛
« فَاعْتَزِلُوا النِّساءَ ، فِي الْمَحِيضِ »
، احتمال مصدر بودن مىرود و لذا بايد مضاف در تقدير باشد . « فاعتزلو النّساء فى زمان الحيض » ؛ در هنگام حيض از زنان كنارهگيرى كنيد ، و احتمال مىرود محيض دوم ، اسم زمان و يا اسم مكان باشد ؛ زمان حيض يا مكان حيض ، در اين صورت نياز به تقدير مضاف نيست .
جملهء
« وَ لا تَقْرَبُوهُنَّ »
يعنى « با آنان نزديكى و آميزش نكنيد » . « نزديكى لغوى » يعنى نزديك زنها ننشينيد و « نزديكى عرفى » به معنى جماع و آميزش كردن مىباشد ، يقينا مقصد وضعيّت دوّمى است .
« حَتَّى يَطْهُرْنَ »
با تشديد طاء بنابر قرائت حمزه و كسائى به معنى « تا غسل نمايند » و بقيهء قاريان با تخفيف طاء « يطهرن » قرائت نمودهاند ؛ يعنى « تا از خون حيض ، پاك شوند » و كلمهء « حيث » در
« حَيْثُ أَمَرَكُمُ »
براى ظرف مكان است ؛ يعنى از مكان و جائى كه خدا به شما فرمان داده است ( از قبل ) جماع نماييد .
با آشنا شدن با مطالب فوق ، در آيه مباركه شش حكم مورد توجّه مىباشند .
1 - حكم اوّل : حيض ( خون قاعدگى ) نجس است به دليل فرمايش خداوند كه فرموده است :
« هُوَ أَذىً »
؛ يعنى : « خون حيض ، چيزى زيانآور ، كثيف و آلودهاى است » و اهل علم بر آن اتّفاق نظر دارند .
2 - حكم دوّم : نجاست خون حيض ، غليظ و شديد است ، به دليل قول خداوند كه فرمودهاند :
« هُوَ أَذىً »
؛ « آن چيزى آلوده است » ، به خاطر فهماندن زيادى آلودگى خون حيض است . اوّلا آن را به صورت اسم ظاهر « عن المحيض » آورده است و ثانيا با ضمير « هو » از آن كنايه آورده است . ثالثا خبر آن را آورده است :
« هُوَ أَذىً »
« هو مبتداء أذى » خبر است و نكره مىباشد . رابعا خون حيض را به « اذى » توصيف نموده است و همهء اين امور چهارگانه نشانه شدّت نجاست خون حيض مىباشد .