فصل ششم حد محارب
1 - مراد از محارب
و آن كسى است كه سلاح بردارد براى ترسانيدن كسانى كه محرّم است اخافهء آنها ، به اظهار ارادهء كار زدن سلاح در آنها به قتل و جرح و نحو اينها ، مرد باشد يا زن ، در دريا باشد يا زمين ، آبادى يا بيابان .
و لازم است قصد اخافه و اين كه معلوم باشد قاصد بودن او نه خوف مردم ، مثل اين كه به جهت غفلت دو طرف از خصوصيات همديگر قصد اخافه باشد و خوف نباشد . و لازم نيست كه اهل ريبه و فتنه باشد كه معلوم يا مظنون باشد كه اهل اين كار است ، بلكه فعليت اين عمل كه اخذ سلاح به قصد اخافه است كافى است ، كما اين كه اهليت بدون فعليت كافى نيست .
2 - موجِب حدّ محاربه
و « محاربه » محقق است به مجرد اخافهء محرّمه كه مستلزم ارادهء فساد است ، و عدد مخصوصى شرط نيست .
عرض مجوّز اخافه
و غرض شخصى كه مجوّز اخافه و مشروع باشد ، مانع از تحقق محاربه است ؛ و اگر ممنوع شرعى باشد كه در محاربات براى اغراض شخصيه اتفاق مىشود ، مانع نيست ؛ و ممكن است حكم محارب بر طرفين جارى باشد .
ضعف قاصد اخافه
و با ضعف قاصدِ اخافه ، از اخافه ( نسبت به آن كه مىخواهد بترساند او را )