اعتراض يا بيان مطلب را به معارض و معاند عطا مىكند :
« قُلْ هاتُوا بُرْهانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ » .
« 1 »
*
و از مشركين مىخواهد كه فكر و نظر خويش را در امر دين بهصورت فردى يا جمعى بهكار گيرند و از طريق برگزارى مجالس و گردهمايىها به مشورت در امر دين و واقعيت دعوتگر اين دين محمد صلى الله عليه و آله بپردازند و فرموده است :
« قُلْ إِنَّما أَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنى وَ فُرادى ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا ما بِصاحِبِكُمْ مِنْ جِنَّةٍ » .
« 2 »
بلكه بالاتر از اين ، و آن چنين است كه او به دشمنش اطمينان مىدهد تا جلو بيايد ، حرفش را بزند و خود و جايگاهش را درك كند و بفهمد كه او موجودى زنده و عاقل است ، پس بايد عقل خود را بهكار گيرد و بفهمد و بعد از اين فهم و تعقل ، ثمره عقل و فهمش را خواهد ديد ، خداوند مىفرمايد :
« وَ إِنَّا أَوْ إِيَّاكُمْ لَعَلى هُدىً أَوْ فِي ضَلالٍ مُبِينٍ » .
« 3 »
هامش
( 1 ) . بقره : 111 ؛ بگو دليل خويش را ارائه دهيد اگر راست مىگوييد .
( 2 ) . سبأ : 46 ؛ بگو من شما را تنها به يك چيز نصيحت مىكنم و آن اين است كه دوتادوتا يا تكتك براى خدا بپاخيزيد و بينديشيد كه رسول شما مجنون نيست .
( 3 ) . سبأ : 24 : ما و شما ، يا بر طريق هدايتيم يا در گمراهى آشكار .