است . بنابراين بايد امتياز آشكارى براى شهيد ، نسبت به ديگران وجود داشته باشد و گرنه بيان كردن زنده بودن آنها ؛ بيهوده و بىفايده است بهخصوص كه خداوند از اطلاق لفظ مرده بر آنها ، نهى فرموده است :
« وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ أَمْواتٌ بَلْ أَحْياءٌ وَ لكِنْ لا تَشْعُرُونَ » .
« 1 »
در اينجا بايد گفت كه چارهاى نيست جز اينكه حيات آنان را كاملتر و با شرافتتر از ديگران بدانيم و ظاهر متون وارده نيز اين امر را تأييد مىكند كه ارواح آنان روزى مىخورد ، بر نهرهاى بهشتى وارد مىشود و از ميوههاى آن بهرهمند مىگردد :
« عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ » .
« 2 » همانگونه كه احساس آنها نسبت به اين غذا و شراب و نعمتها ، احساس كامل و لذت و بهرهمندى آنان حقيقى و تمام و كمال است چنانكه در روايت آمده است :
« فلما وجدوا طيب مأكلهم ومشربهم ومقيلهم قالوا يا ليت اخواننا يعلمون ما صنع اللَّه بنا » . « 3 »
هامش
( 1 ) . به آنان كه در راه خدا كشته شدهاند مرده نگوييد بلكه آنان زندهاند ولى شما نمىفهميد .
( 2 ) . نزد پروردگارشان روزى مىخورند .
( 3 ) . وقتى گوارايى طعام و شراب و نيكويى سخن گفتن با خويش را مىبينند مىگويند اى كاش برادران ما مىدانستند كه خدا با ما چه كرده است .