الجزاير از سوى پادشاه سيسيل به نام « روجير دوم نورماندى » به تصرّف درآمد . در سال 554 هجرى ، الجزاير به دست دولت موحديان مراكشى درآمد و تا سال 699 هجرى ، زير نفوذ آنان قرار داشت .
در اين سال بنى زيان « 1 » كه از صنهاجيان بودند ، بر آن دست يافتند و شهر « تلّمسان » را پايتخت حكومت خويش قرار دادند . در سال 915 هجرى اسپانياييها بر آن دست يافتند ، ليكن مردمان الجزاير در سال 922 هجرى با همدستى دزدان دريايى - كه همواره كشتىهاى آنان در آبهاى درياى مديترانه در رفت و آمد بود - با اسپانياييها از درِ جنگ در آمدند و آنان را از اين محدوده متوارى ساختند . فرمانده دزدان دريايى شخصى به نام « بارباروس » بود كه شخصى شجاع و دلير بود ، به طورى كه اروپاييان از نام او به وحشت مىافتادند ! او در سال 919 هجرى درگذشت و برادرش « خيرالدين بارباروس » عهدهدار كار او گرديد . در اين هنگام شهر الجزاير به همراه برخى از سواحل غربى آن در دست اروپاييان قرار داشت و « خيرالدين بارباروس » با آنان از در جنگ در آمد و همگى را از اين سرزمين بيرون كرد به طورى كه تمامى سرزمين الجزاير را تصرّف كرد . از آن پس زمينهء فتوحات او آنچنان فراهم گرديد كه تا قسمتى از افريقا را زير نفوذ خود در آورد .
در اين هنگام ، دولت عثمانيان بر شام و مصر و سرزمين حرمين دست يافته بود ،
هامش
( 1 ) . بنى زيان ، در الجزاير به نيابت از جانب « الموحدين » حكومت داشتند و مانند مجاورين خود ( بنىحفص ) ، از كاسته شدن قدرت مخدومين خويش استفاده كرده و خود را مستقل نمودند . پايتخت ايشان شهر تلمسان بود و دولتشان در سال 796 هجرى ( 1393 ميلادى ) به دست امراى مرينى مراكش منقرض شد « اقتباس از طبقات سلاطين اسلام ، نوشتهء استانلى لين پول ، ترجمه ، عباس اقبال » ، « مترجم »