مقام ابراهيم عليه السلام داراى پردهاى ابريشمى از تار و پود زرين است كه همه ساله به همراه جامهء كعبه از مصر براى آن ارسال مىشود .
در بالاى مقصوره از سوى شرق ، سقفى قرار دارد كه عرض آن يك متر و هشتاد سانتيمتر است كه همواره اين سقف براى نماز گزاران در پس مقام ايجاد مزاحمت مىكند .
طواف كنندگان بعد از نماز خود در كنار مقام ابراهيم عليه السلام به سوى گنبد زمزم رهسپار مىگردند . اين گنبد داراى وروديى از سوى شرق است كه چاه زمزم مشهور در آن قرار گرفته است .
زمين آن پوشيده از مرمر زيبايى است كه توسط « سلطان سليمان » ( عثمانى ) ساخته شده و در حدود يك متر و نيم از سطح زمين ارتفاع دارد و در پشت آن حوض آبى قرار دارد كه سقاها به وسيلهء دلوهايى از آب زمزم آن را بالا كشيده و سپس كوزههاى خود را از آن حوض آب پر مىكنند و در اختيار حاجيان قرار مىدهند . البته موارد ديگرى هم وجود دارد كه تنها براى افراد خاصى ، مستقيماً از چاه زمزم آب خارج نموده و به وسيلهء كوزههاى ويژهاى در اختيار آنان قرار داده مىشود . حاجيان اعتقاد فراوانى به آب زمزم دارند . و اين آب را در ظرفهاى خاصى كه بدين منظور آماده كردهاند قرار مىدهند .
مكيان در برابر حديثى كه در اين باره وارد شده است : « ماء زمزم لما شرب له » ادعا مىكنند كه آب آن براى هر چيزى مفيد مىباشد . به طورى كه برخى از آنان حتى ادعا مىكنند كه اين آب گرسنه را نيز سير مىكند . گمان مىبرم كه خدمتگزاران چشمه ، در فوايد آن مبالغه كردهاند به طورى كه در ذهن نوشندگان آن ، وهمى به وجود آمده است .
زيرا استفاده كنندگان بر اساس اعتقاد خود هر يك برداشت خاصى از آن دارند : گروهى از آنان مىگويد :
لذتى كه در اين آب به شخص دست مىدهد در هيچ يك از آبها وجود ندارد .
برخى ديگر آن را شيرينتر از عسل و لذيذتر از شير به شمار مىآورند و عدهاى ديگر نظرى مخالف با آن دارند ، به طورى كه « معرّى » در سرودهء خود اين چنين آورده است :
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 251
مساهمون: انصارى
ص٢٥١