دولت بپردازد ، با او از درِ صلح درآمد .
ابن عون همچنان والى مكّه بود تا اينكه سرانجام در 13 شعبان سال 1274 هجرى درگذشت و پس از او فرزندش شريف « عبداللَّه پاشا » براى اين پست تعيين گرديد .
وى نخستين شريفى بود كه داراى مقام وزارت و لقب پاشا گرديد . او در آستانهء ( استانبول ) پرورش يافت و در همان جا به علوم شرعيه و تفسير و حديث و ادبيات پرداخت و بر اين علوم مسلّط گرديد . شريف « عبداللَّه پاشا » در سال 1275 هجرى هنگامى به جده رسيد كه كشتى هاى انگليسى بدان شهر وارد شده بودند و در اينجا بود كه نمايندگان انگليسى از او تقاضاى كمك براى رسيدن به مكّه نمودند ؛ امّا نامبرده از پذيرش اين مسئوليت شانه خالى كرد و به آنها گفت : « از سرزمينى كه داراى هيچ نوع گياه و درختى نمى باشد ، چه مىخواهيد ؟ در حالى كه از آن بى نياز مىباشيد » .
اين جواب آنان را قانع نمود و پس از آنكه او راهى مكّه شد نمايندگان انگليسى هم به ديارشان بازگشتند . در سال 1277 هجرى براى استقبال از « سعيد پاشا » والى مصر به سوى مدينه حركت كرد و از آنجا به همراه وى به قاهره سفر كرد .
سپس از آنجا پس از احترام و عزّت فراوانى كه شد و مناسب مقام او بود ، به مكّه بازگشت . وى همچنان امير مكّه بود تا اينكه در تاريخ 14 جمادى الاخر سال 1294 هجرى وفات نمود . پس از او برادرش شريف « حسن پاشا » به جانشينى وى تعيين گرديد و براى احراز اين مقام از آستانه ( استانبول ) به سوى مكّه حركت نمود .
او فردى با تقوا ، زاهد و صالح بود و از صفات اخلاقى نيكويى برخوردار بود .
حكومت او تا سال 1297 هجرى ادامه داشت امّا در اين سال در حالى كه كاروان عظيمى از همراهيان او به دنبالش بودند ، هنگام ورود به جده ناگاه مردى افغانى براى بوسيدن دست وى پيش آمد و بوسيلهء خنجرى پهلوى او را شكافت ! شريف به همين سبب پس از دو روز در حالى كه سرتاسر حجاز را پرده اى از غم و سوگوارى گرفته بود درگذشت .
سپس جنازهء او را به مكّه بردند و از آن پس مكّيان به او لقب « شهيد » دادند . شريف « عبدالمطلب » براى سومين بار به امارت رسيد ليكن به علّت اختلاف شديدى كه ميان او و ساير اشراف وجود داشت در سال 1299 هجرى از كار بر كنار گرديد .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 187
مساهمون: انصارى
ص١٨٧