امّا سنّت مكّيان در سوگوارى ، اينگونه است : هنگاميكه روح از كالبد انسانى خارج مىشود ، نزديكترين زن به شخصِ مرده يكبار يا دوبار فرياد مىكشد كه بدين وسيله ، مصيبت را به همه اعلام ميدارد . دراينهنگام زنان بهسوى آن خانه روى مىآورند و پيش از رفتن به درون اتاق نشيمن ، يكى از دستهاى خود را با حناى آماده شدهاى كه درون ظرفى چوبى جلوى در ورودى اتاق قرار دادهاند رنگ مىكنند و سپس وارد سالن شده و همدردى و تسليت خود را به صاحبعزا ابلاغ مىنمايند و سپس به ديگر زنان حاضر در مجلس مىپيوندند . دراين زمان ، زنان مدّتى را به گفتگو درباره مسايل مختلف سپرى مىكنند و سپس مجلس را ترك مىنمايند .
عدّهاى از بستگان ، شخص مرده را بهسوى محل دفن او كه قبلًا آماده شده مىبرند و بدون هيچگونه تشريفاتى به خاك مىسپارند و پس از دفن وى ، هيچگونه مراسم يادبودى براى او برگزار نمىكنند ، به جز اينكه تنها مردان پس از دفن مرده به خانوادهء متوفى تسليت گفته و به خانههايشان بازمىگردند .
ديگر از سنّتهاى اين مردم ، جشن ختم قرآنِ فرزندانشان مىباشد . آنها ، فرزندان خويش را در ميان كاروانهايى در خيابانهاى مكّه به گردش در مىآورند . در نيمه ماه صفر هرسال هم به مناسبت تولّد « ميمونه » همسر پيامبر صلى الله عليه و آله در كنار قبر او در محلّ « زاهر » كه در هفت كيلومترى مكّه - در راه مدينه - قرار دارد ، گِرد هم مىآيند و در آن صحرا ، چادرهايى بپامىكنند و با عرضهء انواع خوراكيها و آشاميدنيها ، بر همديگر فخر مىفروشند . همچنين همزمان با تولّد پيامبر صلى الله عليه و آله در ماه ربيع الاول نيز جشن مىگيرند ، آنها از جشن تولّد به « حول » تعبير كرده و بدان « حول ميمونه » يا « حول النبى » مىگويند .
مكّيان در ماه رجب بهسوى « مدينه منوّره » رو مىآورند و در آن مكان علاوه بر زيارت ، گرد هم مىآيند .
ديگر عادت مكّيان اين است كه براى خوشگذرانى و ييلاق ، غالباً شهر « طائف » را انتخابمىكنند ؛ ارتفاع طائف از سطح دريا 1550 متر است و كوهِ « هَدى » كهبربالاى رشته كوههاى « كرا » واقع شده است ، در ارتفاع 1760 متر از سطح دريا مىباشد كه در آن باغها وچشمهسارهاى فراوانى جريان دارد ودرختان پربار وگلهاى فراوانىدر آن ديده مىشود .
الرحلة الحجازية ( سفرنامه حجاز ) ( فارسى ) — صفحة 144
مساهمون: انصارى
ص١٤٤