خاصى نبود و مهمانان پس از نشستن گرد سفرهء بلندى كه بر روى زمين گسترده شده بود ، بوسيلهء غذاهاى هندى ، مغربى ، شامى ، تركى و مصرى پذيرايى مىشدند .
سپس همگى گاهى به داستانسرايى و صحبت با هم مىنشستند و گاه به شنيدن آهنگها و سرودها ، اوقات خود را سپرى مىكردند . در اين بزمها از دستگاههاى موسيقى همانند عود و قانون و كمانچه استفاده مىشد و پس از آن مراسم متفرّق مىگرديدند . اين جشنها و ميهمانيها معمولًا در مناطق حومهء مكّه مانند « زاهر » يا « شهدا » برگزار مىشود و يكروز خود را از صبح تا شام در خوشى و بازيهاى ورزشى مانند دويدن و توپزدن و يا بازى با نَرد و شطرنج سپرى مىكنند .
ساكنين هر محلّه از محلّات مكّه همه ساله ، ميهمانيى را به افتخار شريف ، در يكى از تفريحگاههاى خارج مكّه برپا مىنمايند و درصورتىكه شريف دعوت آنان را اجابت نمايد ، روز آن را تعيين نموده و شريف از همراهيان و خواص خود نيز دعوت مىكند كه در اين ضيافت وى را همراهى كنند بنابراين كاروانى عظيم با جلال و جبروتى كمنظير درحالىكه پيشاپيش كاروان ، اسبسوارانى از اعراب و « بيشه » ديده مىشوند ، به حركت درمىآيند و مردم شعار « هميشه جاويد » « 1 » را براى او سرمىدهند ، تا اينكه شريف به جايگاه پذيرايى رسيده و بههمراه كسى كه دوست دارد مىنشيند . به هنگام پذيرايى ، غذاهاى گوناگون و متنوّعى به سبك فرنگيان ، تركى ، عربى تقديم شده و شريف دستور آغاز خوردن آنها را صادر مىكند . پس از پايان غذا ، عربها با اسب دوانى و گاهى شمشيربازى ، تا پايان روز اوقات خويش را سپرى مىكنند . سپسشريف در كاروان خويش پس از گذشتن پاسى از شب بهسوى مكّه بازمىگردد .
يكى ديگر از عادات اين مردم ، زمان غذا خوردن آنان مىباشد ، اينان معمولًا در روز ، دو وعده غذا مىخورند ، يكى پيش از ظهر و ديگرى پس از نماز عصر مىباشد .
مكّيان همواره تظاهر به شجاعت و كرم مىكنند و كوچك آنان از بزرگشان تقليد مىكند و حتّى در اين زمينه تا مرز فخرفروشى بر يكديگر پيش مىروند .
هامش
( 1 ) . دائماً يعيش