داده و عموم مردم آنان را بر اين كار سرزنش نكردهاند ، هر دو دسته از جانب خدا مستحق كيفر مىشوند . و فرمود : هنگامى كه سلطان ستمگرى كسى را از روى ظلم و دشمنى مىزند و يا كسى را به قتل مىرساند و يا ستمديدهاى را شكنجه مىكند در آنجا حاضر نشويد ، زيرا يارى مؤمن بر مؤمن هنگامى كه حاضر باشد واجب است . البته تا وقتى كه حجت بر تو تمام نشده عافيت و تندرستى بهتر است . و فرمود : هنگامى كه در ميان بنى اسرائيل سستى و كوتاهى پديد آمد ، چنان شد كه مرد برادر دينى خود را مرتكب گناه مىديد و او را از آن نهى مىكرد ولى او دست بر نمىداشت ، و اين كار موجب آن نمىشد كه نهىكننده هم غذا و همنشين و هم پيالهء او نشود ، تا اينكه خداوند دلهاى آنان را با يك ديگر مخالف كرد و با هم دشمن نمود ، و در بارهء آنها اين آيه را نازل فرمود :
لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ عَلى لِسانِ داوُدَ وَ عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ ، كانُوا لا يَتَناهَوْنَ عَنْ مُنكَرٍ فَعَلُوهُ . . .
تا آخر آيه [ مائده ، 78 - 79 ] ( يعنى از ميان بنى اسرائيل ، آنان كه كفر ورزيدند ، به زبان داود و عيسى بن مريم لعنت شدند . اين بدان سبب بود كه آنان نافرمانى كردند و تجاوز كار بودند . آنها از كار زشتى كه مرتكب مىشدند يك ديگر را باز نمىداشتند و بسيار بد عملى انجام مىدادند ) .
كيفر زن و مرد زناكار
1 . عبد اللَّه بن ميمون از امام صادق ( ع ) از پدرش نقل كرده است كه فرمود : زناكار شش كيفر خواهد داشت ، سه كيفر در دنيا و سه كيفر در آخرت . امّا سه كيفر دنيا اين است كه نور از چهرهاش مىبرد ، و موجب فقر و تنگدستى او مىشود ، و نابودى او را پيش مىاندازد ، و امّا سه كيفر آخرت خشم پروردگار و حساب سخت و جاودانگى در آتش است .
2 . زيد بن على مىگويد : امير مؤمنان ( ع ) فرمود : چون روز قيامت شود خداوند بادى بد بو مىفرستد كه تمام اهل محشر از تعفّن آن اذيّت مىشوند تا جايى كه نفسها را در سينهها حبس مىكند . آن گاه منادى ندا مىكند : آيا مىدانيد اين بوى بد كه شما را مىآزارد چيست ؟ مىگويند : نمىدانيم ، ولى هر چه هست ما را بينهايت آزار مىدهد . به آنان گفته مىشود : اين بوى بد از شرمگاه زناكارانى است كه بدون توبه خدا را ديدار كردهاند . آنان را لعنت كنيد كه خدا نيز لعنتشان كرده است . پس هيچ كس در عرصهء محشر باقى نمىماند مگر آنكه مىگويد : خداوندا ، زناكاران را لعنت كن .
3 . صباح بن سيّابه مىگويد : نزد امام صادق ( ع ) بودم كه از آن حضرت سؤال شد : آيا