بازگشت كرد فرشتهاى نزد وى مىآيد و به او مىگويد : رسول خدا ( ص ) به تو سلام مىرساند و مىگويد : اعمال خود را از سر گير ، كه خدا گناهان گذشتهات را بخشيده است .
32 . بشير روغن فروش مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : اگر كسى براى زيارت قبر حسين ( ع ) از خانهاش بيرون رود ، با اوّلين گامى كه بر مىدارد گناهانى از او آمرزيده مىشود سپس با هر گامى از گناهان پاك مىگردد تا به كنار قبر برسد . وقتى به قبر رسيد ، خداوند به راز با او مىگويد : اى بندهء من ، از من بخواه تا به تو عطا كنم ، مرا بخوان تا تو را اجابت كنم ، از من طلب كن تا به تو بدهم ، حاجت خود را از من بخواه تا آن را براى تو روا سازم . راوى مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : بر عهدهء خداست كه آنچه وعده داده است عطا كند .
33 . از حارث بن مغيره از امام صادق ( ع ) نقل شده است كه فرمود : خداوند فرشتگانى دارد كه آنها را بر قبر حسين ( ع ) گمارده است . هر گامى كسى قصد زيارت آن حضرت كند ، خداوند گناهان او را در اختيار آن فرشتگان قرار مىدهد ، و چون گام بر مىدارد فرشتگان گناهان او را محو مىكنند ، و در گامهاى بعدى بر حسنات او مىافزايد ، و پيوسته بر حسناتش افزوده مىشود تا اينكه بهشت براى او واجب مىگردد . سپس آن فرشتگان او را در بر مىگيرند و او را از گناهان پاك مىگردانند . و ديگر فرشتگان آسمان را ندا مىكنند كه زائران قبر حبيب حبيبان خدا را از آلودگيها پاك سازيد . و چون زائران غسل زيارت كنند ، حضرت محمّد ( ص ) آنان را ندا مىكند كه اى مهمانان خدا ، مژده باد شما را به همنشينى با من در بهشت . آن گاه امير مؤمنان على ( ع ) آنان را ندا مىدهد كه من ضامن حاجتهاى شما و بر طرف كردن بلاها از شما در دنيا و آخرتم . سپس فرشتگان از راست و چپ آنان را در بر مىگيرند تا اينكه به خانههايشان باز گردند .
34 . زيد شحّام مىگويد : امام صادق ( ع ) فرمود : زيارت قبر حسين ( ع ) در نزد خدا با بيست حجّ برابر است ، بلكه از بيست حجّ هم برتر است .
35 . ابو سعيد مداينى مىگويد : بر امام صادق ( ع ) وارد شدم و گفتم : فدايت شوم ، آيا به زيارت قبر حسين بروم ؟ فرمود : آرى ، اى ابو سعيد ، به زيارت قبر پسر رسول خدا ( ص ) كه پاكترين پاكان و پاكيزهترين پاكيزگان و نيكوكارترين نيكوكاران است برو . اگر او را زيارت كنى خداوند پاداش بيست و پنج حجّ را براى تو خواهد نوشت .
ثواب الأعمال وعقاب الأعمال ( فارسى ) — صفحة 179
مساهمون: الشيخ الصدوق
ص١٧٩