36
طوبى لمن ركب الطّريقة الغرّاء و لزم المحجّة البيضاء و تولهّ بالأخرة و اعرض عن الدّنيا : خوشا به حال كسى كه راه روشن را سوار باشد و شريعت درخشان اسلام را ملازم گردد و دلباختهء آخرت بوده و خود را از دنيا كنار كشد
37
طوبى لمن لا تقتله قاتلات الغرور : خوشا حال كسى كه كشندگان فريب جهان او را نكشند ( و زرد و سرخ دنيا بدامش در نكشند ) .
38
طوبى لمن لم تعم عليه مشتبهات الأمور خوشا حال كسى كه پوشيدگيهاى كارها ( ى جهان ) بر وى پوشيده نباشد ( و حق را از باطل تميز دادن بتواند ) .
39
طوبى لمن بادر الأجل و اغتنم المهل و تزوّد من العمل : خوشا به حال كسى كه اجل را پيش تازد مهلت ( روزكى چند ) را غنيمت شمرد و از كردار نيك توشه بردارد .
40
طوبى لمن استشعر الوجل و كذّب الأمل و تجنّب الزّلل : خوشا به حال كسى كه پيراهن ترس ( از خدا ) را بپوشد آرزو را دروغ پندارد ( از لغزش ( در دين ) بپرهيزد .
41
طوبى لمن خاف العقاب و عمل للحساب و صاحب العفاف و قنع بالكفاف و رضى عن اللّه سبحانه : خوشا حال بندهء كه از عذاب قيامت بترسد و براى حساب كار كند پاكدامنى را مصاحب باشد ، به آن چه رسد بسازد و از خداوند سبحان خوشنود باشد .
42
طوبى لمن كان له من نفسه شغل شاغل و النّاس منه فى راحة و عمل بطاعة اللّه سبحانه : خوشا به حال كسى كه برايش از خودش شغلى داشته باشد كه سرگرمش دارد ( و از مردم همه به خود و پردازد ) و مردم از وى آسايش داشته باشند و او هم كارش فقط فرمانبردارى خدا باشد
43
طوبى لمن خاف اللّه فامن : خوشا حال كسى كه از خدا بترسد و آسوده زيست كند .
44
طوبى لمن ذكر المعاد فاحسن : خوشا حال كسى كه آخرت را به ياد آرد و بكردار نيك پردازد
45
طوبى لنفس أدّت لربّها فرضها : خوشا حال كسى كه واجب پروردگارش را ادا نمايد
46
طوبى لعين هجرت في طاعة اللّه غمضها خنك آن چشمى كه ( از ديدار محرّمات بپرهيزد و )