قسمتى از نامه‌اى است كه على « ع » آن را به قثم بن عباس ، فرماندار خود در مكه ، نوشته است : نادان را بياموز و با دانا گفتگو كن . بايد در برابر مردم نماينده‌اى جز زبانت و دربانى جز چهره‌ات نداشته باشى . هيچ حاجتمندى را از ملاقات خود جلوگيرى مكن ، زيرا اگر آن حاجت در ابتداى عرضهء آن ، از درهاى تو جلوگيرى شود ، در آخر كار هنگام روا كردن آن ، مورد ستايش قرار نخواهى گرفت . به آنچه از مال خدا نزد تو جمع شده است نظر كن و آن را به عيالمندان و گرسنگانى كه نزد تو هستند انفاق كن ، البته بايد آن را به موارد فقر و تنگدستى برسانى ، و آنچه از آن زياد آمد بسوى ما بفرست تا به كسانى كه نزد ما هستند تقسيم نمائيم ، و به اهل مكه فرمان ده از كسانى كه در مكه اقامت گزيده‌اند كرايه نگيرند .