بخشى از زيبايى هاى نهج البلاغه ( فارسى ) — صفحة 162

به خدا قسم نمى دانم به تو چه بگويم چيزى نمى دانم كه تو آن را ندانى و ترا به چيزى كه آن را نشناسى راهنمايى نمى كنم ، آنچه ما مى دانيم تو نيز مى دانى و در چيزى بر تو سبقت نگرفتيم تا ترا از آن آگاه سازيم و با چيزى خلوت نكرديم تا آن را به تو ابلاغ كنيم . آنچه ما ديده و شنيده‌ايم تو نيز ديده و شنيده‌اى . پس در بارهء خود از خدا بترس ، از خدا بترس ، زيرا - به خدا قسم - تو از كورى بينا نمى شوى و راهها آشكار است . بدان كه بهترين بندگان نزد خداوند پيشواى دادگرى است كه هدايت شده و راهنما باشد و بدترين مردم نزد خدا پيشواى ستمگرى است كه گمراه شده و ديگران بوسيله‌ى او ضلالت يافته‌اند . من از پيامبر خدا شنيدم كه مى فرمود : « روز قيامت پيشواى ستمگر را مى آورند در حالى كه مددكار و عذرخواهى ندارد ، او را در آتش دوزخ مى اندازند و چنان كه آسيا مى چرخد در آتش گردش مىكند آن گاه در قعر دوزخ بازداشت مىشود » من ترا به خدا سوگند مى دهم كه مبادا پيشواى مقتول اين امت باشى ، زيرا قبلا گفته مى شد : در اين امت ، پيشوائى كشته مىشود كه جنگ و خونريزى را تا روز قيامت بر آنان مى گشايد و كارها را بر آنان مشتبه مى سازد و تبهكاريها را ميان آنان گسترش مىدهد ، در نتيجه حق را از باطل تشخيص نمى دهند ، در فتنه‌ها دست از حق برمى دارند و آشفته و نگران مى شوند . پس تو بعد از زيادى سن و سپرى شدن عمر ، براى مروان مانند چارپائى كه دشمن آن را