باشد در اين ارائه اين هم ريا نيست بلكه از باب ضمايم را حجه است ( سؤال 56 ) حريم قريه وبلد
اهالى خارج انقريه وبلد مىتوانند از ان حريم منتفع شوند وهيزم وعلف وغير انها از آنجا بردارند
( جواب ) نمىتوانند مكر انقدرى كه متعارف واردين از مسافرين وعابرين است در صورتي كه عابر
ومسافر باشند ومضر باهل قريه نباشد ( سؤال 57 ) مالي شخصي بزيد عطا مىكند ومعلوم نيست
كه محض عطيه وهبه است يا آنكه از وجوه بر است وبر تقديرى كه از وجوه باشد زيد خودش را
مستحق نمىداند ايا بر أو حلال است يا فحص نمايد ( جواب ) اگر ان شخص دهنده مطلع باشد كه زيد
نمىتواند وجوه بكيرد در اين صورت جايز است تصرف أو در ان وفحص لازم نيست واگر بداند كه
أو را مستحق مىداند مشكل است واگر شك دارد ممكن است كفته شود اعطاء أو وتصرف محمول
بر صحت است ولكن بي اشكال نيست خصوصا هر گاه ظاهر حال اين باشد كه از وجوه است واز
باب استحقاق باو داده والله العالم ( س 59 ) در شادى وغير ان سرائيدن وطبل زدن وصداى سرود
ونغمه بلند كردن چه حكم دارد ( ج ) غنا حرامست مطلقا وهم چنين طبل زدن بلى بعضي استثناء
كرده اند غناء در عروسى را بچند شرط ( أول ) اين كه عروسى شرعي باشد نه بر وجه حرام ( دويم )
اين كه نكاح دائم باشد ( سيم ) اين كه بيش از دو روز يا سه روز نباشد ( چهارم ) اين كه تكلم بباطل
نكند ( پنجم ) اين كه غنا كننده زن بلكه كنيز باشد ( ششم ) اين كه استعمال الات لهو نشود مكر
دف بي حلفه ( هفتم ) اين كه مرد بر ايشان داخل نشود ( هشتم ) اين كه أجنبي صوت زن را نشنود
لكن أحوط مع ذلك اجتناب است مطلقا ( س 60 ) در عاشورا محرم مراثي خواندن در نغمه وطبل
زدن چه حكم دارد ( ج ) غناء در مراثي كناهش بيشتر است وهم چنين در قرآن وطبل زدن در
مراثي نيز جايز نيست بلى طبل وسنجي كه وضع ان از براي عزا شده است بعضي تجويز كرده اند
لكن أحوط در ان نيز ترك است ( سؤال 61 ) در احراز ايمان فقط يا با عدالت علم باعتقاد مؤمن در
مراتب أصول عقايد لازم است كه در صورت شك بايد فحص نمود تا علم حاصل شود يا اين كه همين
قدر كه معلوم باشد كه شيعه است كفايت مىكند ولو با شك در اين كه اعتقاد أو نسبت بجميع
مراتب أصول دين درست است يا نه ويا اين كه معلوم باشد كه أهل بلديست كه همه أهل ان بلد
شيعه هستند خلاصه اين كونه امارات در موارد مذكوره كفايت مىكند در احراز ايمان يا فحص لازم
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — صفحة 329
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٣٢٩