پس اگر مالي دارد ولو مثل فراش وغطا وقماط ونحو اينها كه قيمتي داشته باشد وزائد بر قدر لازم باشد
مىتواند آن را باذن حاكم شرع فروخته صرف أو كند واگر ندارد پس اگر تبرعا خودش متحمل شود
فبها والا بايد اعلام كند حاكم شرع ومؤمنين را پس اگر از باب زكاة يا تبرعا كسى متحمل نشد
در اين صورت مىتواند خودش يا ديگرى بقصد رجوع بر أو أو را نفقه بدهد بلكه من باب الكفاية
واجب است وقول ابن إدريس بعدم رجوع مطلقا از جهة اين كه من باب مقدمه حفظ واجب است
انفاق ضعيف است چون وجوب نفقه منافاة با عوض گرفتن بر آن ندارد واگر بدون اعلام حاكم
ومومنين انفاق كند نمىتواند رجوع كند اگر چه بقصد تبرع نباشد مگر آنكه علم داشته باشد بعدم
وجود متبرع وزكاة ونحو آن واگر بعد از بلوغ اختلاف كنند در اين كه نفقه كه داده بقصد تبرع بوده
يا بقصد رجوع دور نيست تقديم قول ملتقط واگر اختلاف كنند در مقدار نفقه پس اگر باذن حاكم
شرع يا عدول المؤمنين انفاق كرده قول أو مقدم است در قدر متعارف واما در زائد بر آن ودر صورتيكه
با امكان استيذان از حاكم يا عدول المؤمنين نكرده باشد قول لقيط مقدم است ويحتمل تقديم قول
ملتقط ( مط ) لأنه امين بلكه أقوى همين است وبنابر اين اگر اختلاف كنند در اين كه انفاق كرده
از مال خودش يا مال صبي يا متبرعى قول ملتقط مقدم است وهم چنين اگر اختلاف كنند در أصل
انفاق واما از حيثيت حكم بكفر واسلام آن لقيط پس اگر أحدهما معلوم باشد فلا اشكال واگر مجهول
الحال باشد پس اگر در دار الاسلام باشد يا دار الكفر كه مسلمى در آنجا متوطن باشد كه محتمل
باشد كه آن طفل از أو است محكوم است با سلام والا فلا ودر صورتيكه محكوم با سلام است اگر بعد
از بلوغ اظهار كفر كند حكم كفر بر أو جارى است لكن احكام ارتداد بر أو جارى نمىشود اگر چه
محكوم با سلام بوده است چون اين حكم ظاهري بوده است از باب تغليب جانب اسلام لكن از تحرير
نقل شده است اجراء حكم ارتداد بر أو لسبق الحكم باسلامه قال إنه يستتاب فان تاب والا قتل وعن
جامع المقاصد نفى البعد عنه لما ذكر من سبق الحكم باسلامه وطهارته ولان الاسلام هو الأصل لقوله ص
كل مولود يولد على الفطرة وفيه ما عرفت من أن الحكم باسلامه انما كان ظاهريا فلا يصدق الارتداد
ولذا لو ادعى ذمي بنوته واقام بينة على دعواه سلم اليه ونقض الحكم باسلامه وهذا بخلاف الاسلام
بتبعية الأبوين أو السابي فإنه اسلام واقعي فلو اظهر الكفر بعده جرى عليه حكم المرتد ولقيط محكوم
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — صفحة 261
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٦١