غير از بهشت واز خبر سابق هم مستفاد شد كه در جهنم خانه از جمد دارد وروزى أو مىرسد ودر خبر
ابن أبي يعفور است كه قال أبو عبد الله ع ولد الزنا يستعمل ان عملا خيرا جزى به وان عمل شرا جزى
به ومقتضاى اين خبر اين است كه بعد از موت أو را تكليف مىكنند بهر نحو عمل كرد جزاى أو را
مىدهند وحق اين است كه ولد زنا با اظهار اسلام مسلم است وطاهر وجميع احكام اسلام بر أو جارى است
مگر آنچه خارج شده است بدليل از عدم جواز امامت ولو عادل باشد وعدم قبول شهادت وعدم
ارث ونحو اينها واخبار داله بر نجاست أو معرض عنها است با اين كه صراحت در نجاست ندارد كما لا
يخفى على من راجعها اما كفر أو پس دليلي ندارد وعمومات من اظهر الاسلام فهو مسلم شامل است وبر
فرض حكم بنجاست أو لازم نيست كه كافر باشد ودعوى اين كه مجبور بر كفر است كما ترى تنافى
قواعد العدليه مع مخالفتها للوجدان وأيا داخل بهشت خواهد شد يا نه واگر چه مقتضاى اخبار مذكوره
عدم دخول أو است لكن ضعف آنها ومنافات آنها با قواعد عدليه مانع از تعويل بر آنها است با اين كه
ممكن است مراد عدم دخول بهشت معد از براي مؤمنين باشد بلكه از براي أو بهشتى ديگر است
غير از بهشت معهود وممكن است مراد قسم خاصي از ولد زنا باشد وان آن كسى باشد كه بغض ال
محمد صلوات الله عليهم را داشته باشد وممكن است مراد كناية از بعض معاندين باشد حاصل اين كه
اگر چه اين مسأله دخلى بعمل ندارد واعتقاد بان هم لازم نيست لكن مقتضاى قواعد عدليه اين است
كه با فرض أطاعت وعبادت بعد از اسلام وايمان داخل بهشت هم بشود ولا تزر وازرة وزر أخرى
بلى خباثت معنوية أو معلوم است ولذا امامت وشهادت وقضاوت أو صحيح نيست وغالبا هم از أهل خير
نمىشود وأين ضرر ندارد بان كسيكه از أهل خير ومحب أهل بيت باشد وجميع اعمال وافعال أو بر وفق
شرع باشد " چهارم " اين كه حرام زاده دشمن أهل بيت مىشود يا نه " جواب " كلية ندارد كه هر حرام
زاده دشمن أهل بيت باشد بلى از اخبار مستفاد مىشود كه هر كس مبغض باشد حرام زاده است مثل
قوله ص يا علي لا يبغضك لا ولد زنا وعن الصادق ع لا يبغضنا الا من خبثت ولادته أو حملت به أمه في
حيضها پس هر مبغضي حرام زاده يا ولد حيض است لكن هر حرام زاده لازم نيست كه مبغض باشد
ودر بعض اخبار است كه غلامي در زمان عمر در مسجد ديده شده ومعلوم شد كه ولد زنا است ودر صفين در
ركاب أمير المؤمنين ع شهيد شد ودر بعض اخبار است كه جوانى از شيعيان أمير المؤمنين در كوفه ولد زنا بود
غاية القصوى در ترجمه عروة الوثقى ( فارسي ) — صفحة 256
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٥٦