( تاريخ يمينى 1 / 237 و 238 و 2 / 209 و 241 و 242 ترجمهء يمينى 84 و 140 و گرديزى 168 و 170 يتيمة الدهر 4 / 138 و 153 و 157 و 246 و 282 ) ابو المظفر محمد بن ابراهيم برغشى يا برغوشى : منينى در شرح يمينى ( 1 / 250 ) برغشى را چنين ضبط كرده ( به باء موحده و راء مهمله و غين و شين نقطه دار ) و بعد گويد : وى كافىترين و فاضلترين وزراء آل سامان و آخرين وزير ايشان بود ، چه امير رضى نوح در زمان وزارت وى درگذشت ، و به مرگ او دولت سامانيان منقرض گشت .
پس از كشته شدن ابو نصر بن ابى زيد امير نوح ابو المظفر برغشى را وزارت داد ، و او تا پس از مرگ نوح ، و امارت منصور بن نوح متصدى مقام وزارت بود ، و در دوران پادشاهى ابو الحارث منصور در سال 388 از وزارت افتاد . و سبب عزل وى آن بود كه ميان فائق و وزير ابو المظفر وحشتى پيدا شد ، و او از بيم فائق در سراى امارت گريخت و منصور از وى حمايت كرد ، ولى مشايخ بخارا براى اصلاح امر به ميان افتادند و مصلحت آن ديدند كه ابو المظفر از وزارت كناره گيرد ، و به جوزجان رود ( يمينى و شرح 1 / 288 و 289 ) صاحب نسائم الاسحار شرح حالى از او در كتاب خود آورده و گويد :
« الوزير ابو المظفر محمد بن ابراهيم برغوشى ( كذا ) سباق غايات خصال وزارت ، و غواص اعماق خلال صدارت بود ، به رضا و استصواب امير سبكتكين مالك زمام منصب تدبير امور و مصالح جمهور گشت ، و تا وفات امير رضى سامانى در چهار بالش وزارت متمكن ماند ، و چون ابو الحارث منصور بن رضى به ملك بنشست ، به واسطه استعلا و تغلب فائق از وزارت استعفا خواست ، و به گوزگانان يك چندى مقيم شد ، بعد از آن مدت سى سال در نيشابور به مطالعهء كتب و تصنيف رسائل و افادت فضائل و نشر فواضل به سر
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 364
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص٣٦٤