حكومت كرد ، و بعد در زمان امير احمد بن اسماعيل حكومت سجستان يافت و در اوائل امارت نصر بن احمد كه پدرش در سمرقند بيعت به نام خود گرفت و نافرمانى آغاز كرد ، منصور در نيشابور سر از فرمان امير سامانى بيرون كرد ، و چند شهر خراسان را تصرف نمود . وقتى كه اسحاق در برابر لشكريان نصر تاب مقاومت نياورده هزيمت يافت و به سمرقند رفت ، منصور هم پيش از رسيدن لشكر بخارا به نيشابور درگذشت .
ابن اثير گويد : كه احمد بن اسماعيل عمل سيستان به منصور بن اسحاق پسر عم خويش داد ، مردم بر او شوريدند و او را حبس كردند ، امير بخارا حسين بن على المرورودى را به سيستان فرستاد و آنجا را فتح كرد ، و منصور را از حبس برآورد ، و منصور حكومت نيشابور يافت ، و حسين ابن على را نايب خويش كرد ، و بعد از كشته شدن احمد ، منصور و حسين با هم متحد شدند ، و نافرمانى آغاز كردند ، و در نيشابور به نام منصور خطبه خواندند . حمويه بن على از بخارا مأمور دفع ايشان گرديد و به نيشابور شد .
و اتفاقا منصور قبل از رسيدن وى درگذشت .
خواندمير نوشته است محمد بن زكرياى رازى طب منصورى را به نام وى تمام كرد .
( ابن اثير 8 / 23 و 28 تاريخ سيستان 294 طبقات ناصرى 207 حبيب السير 2 / 355 )
ص 130 س 18 : القصه برادران ديگر وى خروج كردند و بسيار فتنه انگيختند ، و عاقبت ابو زكريا كه اصل فتنه بود بگريخت .
مقصود از ابو زكريا يحيى بن احمد برادر امير سعيد نصر است كه با دو برادرش ابو صالح منصور و ابو اسحاق ابراهيم از زندان قهندز بخارا گريختند . و با قراتكين كه از بلخ بديشان پيوست در مخالفت امير سعيد نصر همداستان شدند .
تاريخ بخارا ( فارسي ) — صفحة 326
مساهمون: محمد بن جعفر النرشخي
ص٣٢٦