خطبهء 166
كه در آن تشويق به الفت و مهربانى و محبّت نموده است
بايد خردسالان شما به بزرگسالان تأسّى كنند و بزرگسالان شما به كودكانتان رؤف و مهربان باشند .
همچون ستم پيشگان دوران جاهليّت مباشيد كه نه آگاهى از دين داشتند و نه در شناسايى خداوند انديشه مىكردند ، يعنى همچون تخم افعى در لانهء پرندگان ( مباشيد ) كه شكستن آن گناه است ( زيرا گمان مىرود تخم پرنده باشد ) امّا جوجهء آن شرّ و زيانبار است ، ( زيرا در حقيقت تخم افعى است ، اشاره به اينكه ظاهر شما به حكم محيط اسلامى ايمان است ولى باطنتان بوى صفات جاهليّت مىدهد ) .
آيندهء بنى اميّه
قسمتى ديگر از اين خطبه است
پس از همبستگى و اتّحاد پراكنده شدند و از اصل خويش تشتّت يافتند ؛ گروهى دست به شاخهاى زدهاند . . . و به هر كجا آن شاخه متمايل شد ، همراهش رفتند ، امّا به زودى خداوند آنها را براى بدترين روزى كه « بنىاميّه » در پيش دارند جمع خواهد كرد ؛ آن چنان كه قطعههاى پراكندهء ابرها در فصل پاييز جمع مىشوند . آرى خداوند همهء آنها را گرد مىآورد و ميانشان الفت و هماهنگى بر قرار نموده و آنان را همچون ابرهاى به هم پيوسته متراكم مىسازد ، سپس درهايى بر رويشان مىگشايد كه مانند سيلى خروشان از جايگاه خود بيرون مىريزند . درست همچون ( سيل عرم ) كه دو باغستانى ( شمالى و جنوبى شهر سبا ) را در هم كوبيد ؛ كه در برابر آن هيچ تپّه و برجستگى باقى نماند ، نه كوههاى بلند و محكم و نه برآمدگيهاى بزرگ ، هيچ كدام در برابرش استقامت ننمودند . خداوند آنها ( يعنى مخالفان بنىاميّه ) را مانند آب در درون درّهها و رود خانهها پراكنده مىسازد و سپس همچون چشمه سارهايى از قسمتهاى مختلف زمين بيرون مىآورد ، آنگاه به كمك آنان حقّ گروهى را از گروه ديگر مىگيرد و جمعى را وارث سرزمين دگران مىسازد . به خدا سوگند آنها ( بنىاميّه ) پس از تسلّط و پيروزيشان همهء آنچه را دارند از دست مىدهند آنچنان كه چربى بر روى آتش آب مىشود !
مردم آخر الزمان
اى مردم ! اگر دست از حمايت يكديگر در يارى حق بر نمىداشتيد و براى تضعيف و زبون ساختن باطل سستى نمىكرديد ، هيچ گاه آنان كه در پايهء شما نيستند در نابودى شما طمع نمىورزيدند و هيچ نيرومندى بر شما قدرت پيدا نمىكرد ، امّا همچون بنىاسرائيل در حيرت و سرگردانى قرار گرفتيد . به جانم سوگند كه سرگردانيتان پس از من چند برابر خواهد شد ، و اين به خاطر آن است كه حق را پشت سر انداختهايد ، از نزديكترين افراد به پيامبر صلى الله عليه و آله ( كه من هستم ) بريده و به دورترين فرد ( كه معاويه است ) پيوند نمودهايد . آگاه باشيد ! اگر از پيشوا ( و رهبر ) خود اطاعت و پيروى مىكرديد ، شما را به همان راهى مىبرد كه رسول خدا صلى الله عليه و آله رفته بود ، و از رنجهاى بيراهه رفتن در آسايش بوديد و بار سنگين مشكلات را از دوش خود بر مىداشتيد .