امور خود را به او واگذار نموده بود تا آنجا كه بعضى از شعرا در حق او چنين سرودند :
بَنِيامَيَّةَ هُبُّوا طَالَ نَوْمُكُمْ * إنّ الْخَلِيفَةَ يَعْقُوبُ بنُ دَاودِ !
يعنى : اى بنى اميّه آسوده خاطر باشيد و خواب طولانى كنيد ، مهدى عباسى خليفه نيست ، خليفه يعقوب بن داود است !
ولى مهدى در آخر كار نيز او را به سبب تمايل شديد به آيين تشيّع به زندان افكند و همچنان در زندان بود تا اينكه هارون الرشيد او را آزاد ساخت .
از خاندانهاى معروف شيعه كه به مقام وزارت رسيدند ( بنى نوبخت ) و ( بنىسهل ) وزراى مأمون بودند ، مانند : فضل بن سهل و حسن بن سهل .
همچنين بنى فرات مانند حسن بن على كه سه مرتبه وزير ( المقتدر عباسى ) گرديد و ( ابوالفضل جعفر ) و ( ابوالفتح فضل بن جعفر ) .
و بنى عميد محمّد بن حسين بن عميد و فرزندش ابوالفتح على بن محمّد ملقب به « ذوالكفايتين » كه مقام وزارت در دربار ركن الدوله داشتند .
همچنين بنى طاهر خزاعى كه وزراى مأمون و خلفاى ديگر عباسى بودند ، و ( حسن بن هارون مهلبى ) و ( ابودلف عجلى ) و « صاحب بن عباد » و نابغهء سياست ابوالقاسم مغربى و مرد ميدان سياست ، مؤسس دولت فاطميان مصر ( ابوعبداللَّه حسين بن زكريا ) معروف به ( شيعى ) و ( ابراهيم بن عباس صولى ) نويسندهء مشهور دولت متوكل و ( طلايع بن رزيك ) كه يكى از وزراى مشهور فاطميين بود ، و افضل فرماندهء ارتش مصر و فرزندان او ، و ابوالحسن جعفر بن محمّد بن فطير ، و ابوالمعالى هبة اللَّه بن محمّد بن مطلب ، وزير المستظهر ، و مؤيد الدين محمّد بن عبدالكريم قمى كه از فرزندان مقداد بود و وزير الناصر و سپس وزير الظاهر و بعد از آنها وزير المستنصر خلفاى عباسى بود .
همچنين حسن بن سلمان كه يكى از نويسندگان برامكه بود و او را با عنوان شيعى خطاب مىكردند ( چنان كه در كتاب الاوراق آمده ) و يحيى بن سلامة