ابوالطفيل عامر بن وائله ، ابوالاسود دوئلى ، كعب بن زهير صحاب قصيدهء معروف « بانت سعاد » ، وبسيارى ديگر .
2 . طبقهء معاصر تابعين - مانند « فرزدق » و « كميت » و « كثير » و « سيّد حميرى » و « قيس بن ذريح » و مانند آنان .
3 . طبقهء بعد از آنان - كه در قرن دوم هجرى زيست مىكردند مانند دعبل خزاعى و ابونواس و ابوتمام و بحترى و عبدالسلام ديك الجن ! و ابوالشيص و حسين بن ضحاك و بحترى و ابن الرومى و منصور النمرى و اشجع اسلمى و محمد بن وهيب و صريع الغوانى .
خلاصه اينكه غالب شعراى دولت عباسى در قرن دوم و سوم همه از شيعه بودند به جز مروان بن ابى حفصه و فرزندان او .
4 . طبقهاى كه از آغاز قرن چهارم روى كار آمدند مانند متنبى غرب ابن هانى اندلسى و ابن تعاويذى و حسين بن حجاج صاحب المجنون و مهيار ديلمى و امير الشعراء و ابو فراس حمدانى كه دربارهء او گفتهاند ( شعر با او آغاز و با او پايان يافت ) ! و كشاجم و ناشىء صغير و ناشى كبير و ابوبكر خوارزمى و بديع همدانى و طغرائى و جعفر شمس الخلافه و سرى الرفاء و عمارة اليمينى و وداعى و خبزارزى و زاهى و ابن بسام بغدادى و سبط ابن تعاويذى و سلامى و نامى .
خلاصه اينكه اكثر شعرايى كه در مجلدات چهارگانه كتاب ( يتيمة الثعالبى ) نام آنها آمده و آثارى از آنها ذكر شده از شيعه هستند !
شهرت و نبوغ شعراى شيعه به قدرى هست كه در ميان ادبا مشهور است كه مىگويند : آيا اديب و شاعر غير شيعه يافت مىشود ؟ ! و هنگامى كه مىخواهند دربارهء لطافت و زيبايى شعرى مبالغه كنند مىگويند : يترفّض فى شعره ! يعنى در اشعار خود روش شيعه را به كار مىبندد !
حتى بعضى از دانشمندان ( متنبى ) و ( ابوالعلاء ) را از شيعه مىدانند و شايد
أصل الشيعة وأصولها ( آيين ما ) ( فارسى ) — صفحة 82
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٨٢