خطرناكى در كمين آنها نشسته و مىخواهد همه را محو و نابود كند ، و به همين منظور بذر اختلاف و نفاق را در ميان آنها مىافشاند تا آنها را به جان يكديگر بيندازد .
او دامهاى خود را براى صيد مسلمانان آماده ساخته ، دامهاى خطرناكى كه جز در پرتو اتّفاق و اتحاد جدى و عملى ( نه با گفتار و سخن ) نمىتوانند از آن رهايى يابند .
ما معتقديم نخستين قدم براى تحقق بخشيدن به اين فكر - فكر اتحاد جدى - تشكيل كنگرههاى ساليانه - يا اقلا هر دو سال يك بار - است كه عقلا و علماى مسلمانان از تمام كشورهاى اسلامى در آن اجتماع كنند ، نخست يكديگر را بشناسند و سپس دربارهء شئون مختلف جوامع اسلامى تبادل نظر و كنكاش نمايند .
و از اين واجبتر تشكيل كنگرهء زمامداران اسلامى است ، ( اگر زمامدار به معناى حقيقى داشته باشد ! ) تا به كمك يكديگر - درست مانند دو دست در يك بدن - به مبارزه در برابر خطراتى كه از هر سو آنها را احاطه نموده قيام كنند .
حوادثى كه بعد از جنگ جهانى دوم به وقوع پيوست درسهاى آموزنده و نكات محسوس و قابل توجهى به مسلمانان تعليم داد اگر چشم عبرتبينى در كار باشد .
سقوط كشور كهنسال « حبشه » به فاصلهء چند ماه در دامان بيگانگان براى بيدارى همه ، كافى بود ؛ از دست رفتن اين كشور اعلام خطرى به تمام مسلمانان جهان بود كه مراقب وضع آيندهء خود باشند . گرچه همه عاقبت اين اوضاع را به چشم خود مىبينند و مىدانند .
تصور مىكنيم همين اندازه كه گفتيم ، براى ارشاد و اعلام خطر و بيدارباش كافى باشد .
در ضمن براى فايدهء بيشتر كوشش كرديم كه با تجديد نظر در چاپ گذشته ، اين
أصل الشيعة وأصولها ( آيين ما ) ( فارسى ) — صفحة 58
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٥٨