اين دو وظيفهء بزرگ از اساسىترين پايههاى اسلام محسوب مىشود و در رديف بهترين عبادات و طاعات و يكى از اقسام « جهاد » مىباشد .
ملّتهايى كه اين دو اصل را فراموش كنند به طور مسلّم خداوند آنها را در چنگال ذلت و خوارى گرفتار خواهد نمود ، و لباس بدبختى به اندام آنها مىپوشاند ، چنين ملتى طعمهء آمادهاى براى درندگان انساننما و ظالمان و ستمگران خواهند بود .
ولذا از شخص بنيان گذار اسلام صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام ما عبارات تكان دهندهاى در لزوم انجام اين دو وظيفهء بزرگ و مفاسد و زيانهايى كه از ترك آن دامنگير اجتماعات انسانى مىشود نقل شده كه پشت را مىلرزاند .
بدبختانه ما امروز مفاسد و زيانهايى را كه از سستى در انجام اين دو وظيفه سرچشمه مىگيرد با چشم آشكارا مىبينيم . ولى اى كاش مطلب به همين جا ختم مىشد و تنها به ترك اين دو وظيفه قناعت كرده بوديم و كار به اينجا نمىرسيد كه منكر در نظرها معروف و معروف در نظرها منكر گردد آمرين بمعروف و دعوت كنندگان به حق و فضيلت ، خودشان پشتپا به حق و فضيلت بزنند و نهى كنندگان از منكر خودشان آلودهء انواع منكرات بشوند !
اين بلايى است كمرشكن و غير قابل تحمل : « ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى النَّاسِ » ؛ فساد در صحرا و دريا به خاطر كارهايى كه مردم انجام دادهاند آشكار شده است » . « 1 » با اينكه فرمودهاند :
« لَعَنَ اللَّهُ الآمِرِينَ بِالْمَعْرُوفِ
التَارِكِينَ لَهُ ، وَالنَّاهِينَ عَنِ الْمُنْكَرِ الْعَامِلِينَ بِهِ
؛ لعنت بر آنهايى كه دعوت به نيكى مىكنند و خودشان ترك مىنمايند ، و آنها كه نهى از بدى مىكنند و خود آن را
هامش
( 1 ) . سورهء روم ، آيهء 41