2 . « اماميه » معتقد است احاديث پيغمبر صلى الله عليه و آله را از طريق روايات اهلبيت عليهم السلام مثلًا احاديثى را كه امام صادق عليه السلام نقل مىفرمايند از پدرش امام باقر عليه السلام و او از پدرش امام سجاد عليه السلام او نيز از پدرش امام حسين عليه السلام و او از پدرش على عليه السلام و او از پيغمبر صلى الله عليه و آله نقل مىفرمايد و به اين ترتيب شيعه روايات پيامبر را از طريق صحيح كه به اهل بيت عليهم السلام منتهى مىگردد دريافت مىدارد نه از افرادى مانند : « ابو هريره » و « سمرة بن جندب » و « مروان بن حكم » و « عمران بن حطان خارجى » و « عمرو بن عاص » و امثال آنها ، چه اينكه روايات اينگونه اشخاص نزد اماميه به اندازهء پر پشهاى ارزش ندارد و وضع حال آنها روشنتر از آن است كه محتاج به توضيح باشد ، بلكه مطلب به قدرى روشن است كه عدّهاى از دانشمندان اهل سنّت نيز نقاط ضعف مذهبى و اخلاقى آنها را در كتابهاى خود فاش كردهاند . « 1 »
3 . اماميه باب اجتهاد را هميشه مفتوح مىدانند و منطق آنها همانطور كه اشاره شد در اين قسمت كاملًا روشن و گوياست ، در حالى كه ديگران اين باب را به روى دانشمندان و علماى قوم مسدود كردهاند ، ولى نمىدانم در كدام زمان ؟ « 2 » و به چه دليل ؟ و به چه كيفيت ، اين در بسته شده است ؟
هامش
( 1 ) . ناگفته پيداست كه منظور « مؤلف عاليقدر » اين نيست كه در ميان صحابه و ياران پيامبر صلى الله عليه و آله افراد مطمئنى كه احاديث آنها مورد اعتماد باشد نبودهاند ، مسلّماً احاديث اين گونه اشخاص مورد قبول خواهد بود ، ولى اصل « تنزيه صحابه » و اينكه هر كس نام « صحابى » بر او گذارده شد بايد احاديث او بدون چون و چرا پذيرفته گردد - آنچنان كه بسيارى از دانشمندان اهل سنّت عقيده دارند - قابل قبول نيست و با هيچ منطقى سازگار نمىباشد ، تاريخ اسلام حتى تواريخى كه به دست مورخان بزرگ اهل سنّت نگاشته شده پر است از خلافكاريهاى بعضى از كسانى كه جزء صحابه محسوب مىشدند .
آيا هرگز مىتوان اين همه تواريخ را انكار كرد ، و اين همه خلافكاريها را ناديده گرفت ، و چشم بسته در برابر هر حديثى كه به هر يك از صحابه منتهى مىگردد تسليم شد ؟ ! كدام وجدان بيدار اين مطلب را مىپذيرد ؟
( 2 ) . اين امر در سال 665 هجرى اتفاق افتاده است . ر . ك : الخطط مقريزى ، ج 2 ، ص 344