اصل چهارم : عدل
چهارمين ركن ايمان از « نظر شيعهء اماميه » اعتقاد به « عدالت » خداست ، يعنى خداوند نسبت به هيچ كس ظلم و ستم نمىكند ، و كارى را كه عقل سالم آن را زشت و قبيح و ناپسند مىشمارد انجام نمىدهد .
شيعه اين موضوع را يكى از اصول عقايد مذهبى مىداند و به طور مستقل از آن بحث مىكند ؛ در حالى كه مسألهء « عدالت » در واقع يكى از صفات خداست ، و مىبايست در بحث توحيد و صفات خدا مطرح شود ، و جزئى از جزئيات آن بحث باشد ولى يك نكته موجب شده كه شيعه آن را به عنوان يك اصل مستقل بپذيرد و آن اينكه :
اشاعره ( پيروان ابوالحسن اشعرى « 1 » كه گروه بزرگى از اهل سنّت را تشكيل مىدهند ) معتقدند كه عقل ما مطلقاً در هيچ مورد قادر به درك خوب و بد ( حسن و قبح ) نيست و در اين مسأله بايد تنها از قوانين آسمانى الهام بگيريم . آنچه را شرع خوب معرفى كرده ، خوب و آنچه بد معرفى كرده ، بد ؛ بدانيم و به عبارت ديگر اصلًا خوب و بدى در واقع جز آنچه شرع بگويد وجود ندارد !
حتى اگر خداوند افراد نيكوكار و با ايمان را براى هميشه در دوزخ نگاه دارد و افراد بدكار و گناهكار را به بهشت بفرستد ، باز كار ناپسند و بر خلاف عدلى
هامش
( 1 ) . ابوالحسن على بن اسماعيل اشعرى ( 260 - / 324 يا 330 ق ) مؤسس مذهب اشعريه است