نشر آيين توحيد ، و توسعهء فتوحات اسلامى به خرج داده ، و استبدادى از خود نشان نمىدهند . روى اين جهات پس از شش ماه از در مسالمت با آنها درآمده ، و از حق مسلّم خود چشم پوشى نمود ، مبادا اتحاد كلمهء مسلمين مبدل به اختلاف و پراكندگى شود و مردم به سوى زمان جاهليت بازگردند .
در اين دوران ، شيعيان على عليه السلام در زير بال و پر او باقى ماندند و از نور وجود وى استفاده كرده چراغ فكر و جان خود را بر مىافروختند . بديهى است در آن روز مجال براى ظهور شيعه نبود ، و مسلمانان روى همان جادهاى كه پيامبر صلى الله عليه و آله هموار كرده بوده پيش مىرفتند .
* * * هنگامى كه مسلمانان بر سر دوراهى حق و باطل رسيدند ، باطل مسير خود را جدا كرده ، و معاويه از بيعت با على عليه السلام خوددارى نمود و در ميدان « صفين » در برابر او قرار گرفت و شمشير به روى آن حضرت كشيد .
در اين موقع بقيه صحابهء پيغمبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام پيوستند و اكثر آنها در زير پرچم او شربت شهادت نوشيدند . در آن روز هشتاد نفر از بزرگترين صحابهء پيامبر صلى الله عليه و آله با او بودند كه همهء آنها در شمار اصحاب « بدر » و « بيعت عقبه » محسوب مىشدند ، مانند عمار ياسر خزيمه ذى الشهادتين و ابوايوب انصارى و امثال آنها .
بعد از شهادت آن حضرت و افتادن كار به دست معاويه ، و سپرى شدن دوران خلفاى راشدين ، معاويه پايههاى حكومت خود را همچون سلاطين جبار بر اساس استبداد و خودكامگى قرار داد ، ظلم و ستم در ميان مسلمانان آغاز نمود ، و بدعتهايى گذارد و كارهايى انجام داد كه اينجا مجال شرح و بسط آنها نيست .
آنچه مسلّم است ، و همهء مسلمانان در آن متفقالقولند ، اين است كه روش او كاملًا با روش خلفاى پيشين فرق داشت ، و بر خلاف ميل و رضاى مردم مسلمان ، بر آنها حكومت مىنمود .
أصل الشيعة وأصولها ( آيين ما ) ( فارسى ) — صفحة 120
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٢٠