بودهاند كه ارتباط مخصوصى با على عليه السلام داشته ، و اين دسته در آن روز از ساير مسلمانان كه هيچ يك از مهر و علاقهء نسبت به آن حضرت خالى نبودهاند ( تا چه رسد به اينكه نسبت به او عداوت داشته باشند ) مشخص و ممتاز بودهاند .
اشتباه نشود نمىخواهيم بگوييم ساير صحابهء پيغمبر صلى الله عليه و آله كه جزء اين دسته خاص نبودهاند و اكثريت ياران پيامبر صلى الله عليه و آله را تشكيل مىدادند ، خداى نكرده با پيامبر مخالفت داشتند ، و در برابر تعليمات و ارشادات او خاضع نبودهاند . . . . نه ، هرگز منظور ما اين نيست ، حاشا كه ما دربارهء ياران و صحابهء پيغمبر صلى الله عليه و آله چنين گمانى را داشته باشيم ، در حالى كه آنها در آن روز بهترين مردم روى زمين بودند .
در اينجا اين سؤال پيش مىآيد : پس چرا آنها هم جزء شيعيان على عليه السلام نشدند و آن همه تأكيدات را دربارهء شيعه آن حضرت ناديده گرفتند ؟
پاسخ اين سؤال معلوم است ، شايد همهء آنها اين احاديث را نشنيده بودند و به حقيقت معناى آن واقف نگرديده بودند .
و در هر حال ياران بزرگوار پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بالاتر از آن هستند كه پرندهء انديشههاى كوتاه ايشان به اوج مقام آنها برسد . « 1 »
از اصل سخن دور نشويم ؛ پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله همواره به اين نهال سركشى مىكرد و آن را با آب شيرين سخنان خود آبيارى مىنمود ، گاهى با صراحت و گاهى با اشارات پرمعناى خود اين حقيقت را دنبال مىكرد .
احاديثى كه در اين زمينه وارد شده ، در نزد بزرگان دانشمندان حديث اهل سنّت - تا چه رسد به دانشمندان شيعه - مشهور و معروف است و بيشتر آنها در
هامش
( 1 ) . علاوه بر اين مسلّماً همهء صحابه در يك پايه از ايمان و علم و تسليم در برابر سخنان پيغمبر صلى الله عليه و آله نبودند ، داستان تنزيه و عدالت عموم صحابه ( بدون استثنا ) كه با هيچ يك از موازين عقلى و منطقى و حديث و تاريخ سازش ندارد و امروز ديگر ارزش خود را از دست داده است ، هيچ بعيد نيست در ميان صحابه كسانى بودند كه از نظر « سن » و يا به علت حفظ موقعيت اجتماعى و ظاهرى خود ( يا به جهات ديگر ) مايل نبودند نام شيعه على عليه السلام كه در آن زمان در سنين جوانى بود بر آنها گذارده شود !