و جماعت است و برترى از همهء واژههاى نوشته اش مانند رگبار سرازير بوده تيز هوشى و زيركى او را آشكار مىنمايد و استاد مظفرى كه در آغاز ، آوردن گفتار او را در صفحات الغدير ، نادرست و دور از امانت مىشمرد خود در نامه اى كه به وى نوشت براى اين كار اجازه خواست و همچنان چشم به راه ماند تا خشنودى او را به روشنى دريافت كه اينك ، هم اجازه نامه و هم نامهء درخشانى كه نويسندهء آن - استاد خرده بين و بينا ، شيخ محمد سعيد دحدوح - به رشتهء تحرير كشيده است مىآوريم و در آغاز و انجام ، سپاس خود را ارمغان ايشان مىگردانيم :
الغدير ( فارسي ) — صفحة 254
مساهمون: اكبر ثبوت
ص٢٥٤