پاداش صدقات با منت نهادن و آزردن مردم و خودنمائى به ايشان ، منع كرده و خداوند - كه گرامى گوينده اى است - گويد : و اما خواهنده رامران ( 1 ) و گويد :
اى كسانى كه ايمان آوردهايد صدقات خود را با منت نهادن و آزار رساندن ، تباه مكنيد مانند آن كس كه دارائى خود را براى خودنمائى به مردم انفاق كند و به خداوند و به روز رستاخيز نگرود و مانند آن كس باشد كه دانه را بر روى سنگ سخت بريزد و تند بارانى نيز غبار آن را بشويد كه نتوانند هيچ حاصلى از آن به دست آرند ( 2 ) و هم گويد : آنان كه مالشان را در راه خدا انفاق كنند و در پى انفاق ( به مستحقان ) منتى نگذارده و آزارى نكنند آنان را پاداش نيكو نزد خدا خواهد بود و از هيچ پيشآمدى بيمناك نباشند و اندوهناك نخواهند بود ( 3 ) و گويد : به زبان خوش و طلب آمرزش ، مستمند خواهنده را رد كردن بهتر است تا آن كه صدقه دهند و از پى آن آزار كنند و خداوند بىنياز و بردبار است ( 4 )
و بزرگترين پيامبران ( ص ) نيز گويد : نه كسى كه كار خير را براى نمايش به مردم و رساندن خبر آن به ايشان انجام دهد ، خداوند از وى مىپذيرد و نه كسى كه منت بگذارد يا در جستجوى شهرت بر آمده و گزارش صدقه دادنش را به اين و آن برساند و نه كسى كه براى نمايش در برابر مردم بخشندگى نمايد ( 5 ) .
و مسلم در صحيح خود آورده است كه پيامبر گفت سه كساند كه خداوند در روز رستاخيز با ايشان سخن نگويد و بديشان ننگرد و پاكيزه شان نگرداند و ايشان را كيفرى دردناك باشد . كسى كه به خاطر آن چه مىبخشد منت بگذارد و . . . سنن بيهقى 191 / 4
و ابن كثير آورده است كه پيامبر گفت نه كسى كه با پدر و مادر بدرفتارى كند به بهشت در مىآيد و نه آن كس كه منت بگذارد و نه كسى كه پيوسته باده گسارى نمايد .
هامش
( 1 ) سورهء ضحى آيهء 10
( 2 ) سورهء بقره آيهء 264
( 3 ) سورهء بقره آيهء 262
( 4 ) سورهء بقره آيهء 263
( 5 ) احياء العلوم 222 / 1