طمع بردند . ( 1 ) درحالىكه رسول خدا فرموده است : هرگاه ملتى زمام خود را به كسى بسپرد كه از او داناترى در ميان آن ملت هست ، كارش پيوسته به پستى و انحطاط خواهد كشيد تا آنجا كه به سر منزل نخستين خود تنزل كند . بنى اسرائيل ، هارون را ترك گفتند كه ميدانستند خليفهى موسى است و سامرى را بيرون كردند ، امت اسلام نيز پدرم را ترك گفتند و در پى ديگران افتادند با اينكه از رسول خدا شنيده بودند كه به او مىگفت :
تو نسبت به من همچون هارونى نسبت به موسى مگر در نبوت . و ديده بودند كه رسول خدا پدرم را در روز غدير خم نصب كرد و فرمان داد كه حاضران ، اين مطلب را به ديگران برسانند . رسول خدا از قوم خود - كه به خدا دعوتشان مىكرد - گريخت تا وارد غار شد و اگر ياورانى ميداشت هرگز نمىگريخت ؛ پدرم چون مردم را سوگند داد و يارى خواست و پاسخ نشنيد دست از كار فرو كشيد . خداوند هارون را كه بىياور و ضعيف گشته و جانش در خطر بود در وسعت نهاد و مؤاخذه نكرد و پيامبر را كه به غار گريخت و ياورى نداشت آزاد گذارد و بازخواست ننمود ؛ من و پدرم نيز كه از طرف اين امت حمايت نشديم و ياورى نيافتيم از جانب خدا مورد مسئوليت و مؤاخذه نخواهيم بود . اينها سنتهاى خدا و كارهاى همانند است كه بعضى در پى بعضى پديد مىآيد . » « 1 »
( 2 ) سپس افزود :
« سوگند به آن كس كه محمد را به حق برانگيخت ، هر آن كس از حق ما چيزى فرو گذارد خدا از عمل فرو خواهد گذارد و هرگز قدرتى بر ما حكومت نكند مگر آنكه فرجام كار از آن ما خواهد بود و هرآينه
هامش
( 1 ) بحار - ج 10 ص 114 .